19 Νοεμβρίου, 2016

afisa6

Στα μικρά, στα καθημερινά και στη διαχρονική τους συνέχεια και συνέπεια, φαίνετ’ η ποιότητα κάθε ανθρώπου. Και στις τραμουντάνες της ζωής, η αντοχή, ή μη, του μετάλλου του. Είναι, όμως, κάποια στιγμή σπανιότητας, που ο άνθρωπος ίσως βρεθεί αίφνης να διασταυρώνει τα βήματά του με κείνα της ιστορίας. Εκείνο το κλάσμα δευτερολέπτου, στα 32 π.χ. χρόνια της ζωής του, που συμπίπτει να ‘ναι και το κρίσιμο απειροελάχιστο της αργόσυρτης αιωνιότητας. Κρίσιμο, εκ του κρίνεσθαι: Αν θα πεις το «ναι» ή το «ΟΧΙ». Αν θα ψελλίσεις το «παραδίδομαι», το «συμβιβάζομαι», το «κάτσε να δούμεν ως τζείθε μέρου», ή αν θα βροντοφωνάξεις το Μολών Λαβέ. Η στιγμή, στην επίγεια διέλευση του ανθρώπου, που ο ίδιος συναντιέται με την αιωνιότητα. Για να της δώσει αίφνης τις εισαγωγικές και συνάμα τις τελικές του εξετάσεις. Είναι το κλάσμα δευτερολέπτου που οριστικά και τελεσίδικα μετριέται το πραγματικό μπόι του ανθρώπου. Εκεί, εκείνη τη στιγμή, το μέτρο είναι μόνο ένα. Το ίδιο πάντα. Από τα βάθη των αιώνων ως τη συντέλεια του κόσμου: «Το αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς. Τίποτ’ άλλο»…

Κρησφύγετο της Ε.Ο.Κ.Α. στο Δίκωμο. Τετάρτη 19η Νοεμβρίου 1958, νωρίς το απόγευμα. Ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις των Εγγλέζων και των Τούρκων αστυνομικών τους, έχουν κυκλωμένο, στην τρύπα κάτω απ’ τη γη τον 32χρονο Κυριάκο Μάτση. Δίοδος για διαφυγή, καμία. Τον καλούν να βγει έξω, να παραδοθεί. Οπλίζει το αυτόματο Μ-3 και τούς απαντά: «Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας»…

Φυσούσε μανιασμένα κείνη την Τετάρτη στο Δίκωμο. Τόσο δυνατά ώστε να πάρει τού Μάτση την απάντηση, όχι μόνο στα πέρατα της οικουμένης, αλλά, προπάντων, σε όλους από εκείνη τη στιγμή τους προσεχείς αιώνες. Τού ‘ριξαν αμέσως χειροβομβίδες και τον σκότωσαν. Επειδή ήξεραν ότι το εννοούσε. Το είχε πει κατάμουτρα, άλλωστε, στον δικό τους τον στρατάρχη, τον σερ Τζων Χάρτινγκ: Γενάρη του ‘56 που τον είχε δεσμώτη στα φρικτά μπουντρούμια της αγγλικής «Γκεστάπο» στην Ομορφίτα. Όπου είχε την αναισχυντία, ο αχρείος, να του προσφέρει 500 χιλιάδες αργύρια για να γίνει καταδότης: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, Εξοχώτατε, αλλά περί αρετής»! Διότι: Ο γιός της Τζυρκακούς τζιαι του Γριστοφή του Μάτση, που το Παλαιχώρι, απόφοιτος του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου, πτυχιούχος Γεωπονικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, άριστος πάντα στα μικρά κι άψογος στα καθημερινά της διαχρονικής συνέπειας, έναν μονίμως του Μιστράλ στίχο απάγγελλε, προετοιμαζόμενος παιδιόθεν για τη 19η Νοεμβρίου 1958: «Αν είναι να πεθάνεις για την Ελλάδα, θεία είν’ η δάφνη. Μια φορά κανείς πεθαίνει»…

Από το άρθρο του Λ. Μαύρου, εφ. «Σημερινή», 19/11/2010





foititika mobile_news
- Banner Web ( στα Ελληνικά ) : Πατήστε εδώ

- Υπηρεσία Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας: Πατήστε εδώ

- Πρόγραμμα Διακίνησης Λεωφορείων: Πατήστε εδώ

 
Πρόγραμμα Εξετάσεων Εαρινού Εξαμήνου 2015-16: Πατήστε εδώ
17 Νοεμβρίου, 2016

koumhs-iakovos1

«Η γαλάζια σου μορφή με τυραννά…

γυρεύω μια σταγόνρα λευτεριάς στα βήματά σου / και “συ μ” αρνήθης για τα συμφέροντά σου» [Ποίημα του Ιάκωβου Κουμή]

«(…)Είναι τόσα που πρέπει να μάθει ο νέος που πρωτοέρχεται στην Αθήνα για να σπουδάσει νομικά εν τω Καποδιστριακώ Πανεπιστημίω. (…) Είναι τόσα, τόσα πολλά… Εγώ πού να προλάβω… Πού να προλάβω εγώ ο Ιάκωβος Κουμής από την Αμμόχωστο της Κύπρου… Πού να προλάβω μ” ένα μήνα όλο κι όλο στην Αθήνα… Πού να προλάβω… / Εδώ  τσακίζουν χέρια για ένα όνειρο, μνουχίζουν για ένα φυλλάδιο, σπάζουν δόντια για ένα τραγούδι, εδώ σκοτώνουν για ένα χαμόγελο…» [Από το χρονογράφημα "Ιάκωβος Κουμής" στην εφ. Νέα, 7 Νοεμβρίου 1980]

Σαν σήμερα (16 Νοεμβρίου 1980) σε πορεία μνήμης για το πολυτεχνείο και με αφορμή την επανένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, ο Ιάκωβος Κουμής ξυλοφορτώνεται από τις δυνάμεις καταστολής και μια βδομάδα αργότερα (23 Νοεμβρίου) ξεψυχά στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Η σύζυγός του Μαρία Κουμή δηλώνει: «Ο Ιάκωβος πήγε στην πορεία, μόνο για να δει. Το μόνο πράγμα που υποστήριζε πολιτικά ήταν η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Δεν καταλαβαίνω γιατί συνέβη αυτό στον άντρα μου…«

«Ένα δάκρυ κύλησε κι έπεσε πάνω στη λυωμένη καγκελλόπορτα. Ήταν ένα δάκρυ για σας; Ένα δάκρυ για την Αμμόχωστο και την Κερύνεια; Ένα δάκρυ για τη μοίρα της Ρωμιοσύνης; Δεν ξέρω. Ίσως ήταν ένα δάκρυ για όλους τους αδικημένους της γης, για όλους τους αγωνιζόμενους της γης.» [Από την εφ. Τα Νέα, 25 Νοεμβρίου 1980 με τίτλο "Ιάκωβος Κουμής"].

Παραθέτουμε παλαιότερο άρθρο από τη Νοητική Αντίσταση

Ιάκωβος Κουμής: μυσταγωγία Ελευθερίας και Δημοκρατίας

Ο Ιάκωβος Κουμής γεννήθηκε στην Σωτήρα Αμμοχώστου, στις 17 Οκτωβρίου 1956. Παιδί φτωχής αγροτικής οικογένειας, ιδιαίτερα εργατικό και ανήσυχο, είναι ήδη 18 χρονών όταν η τουρκική εισβολή σκοτώνει τα όνειρα του νέου εφήβου, για ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία.

Παίρνει μέρος σε αντικατοχικές κινητοποιήσεις και συμμετέχει ενεργά στην «Επιτροπή Αυτοδιάθεσης Κύπρου», μια δραστήρια και κομματικά ανέντακτη πολιτική πρωτοβουλία.

Το 1978 παντρεύεται την αγαπημένη του Μαρία Καίκκη, επίσης από την Σωτήρα. Οι πολιτικές του ανησυχίες τον οδηγούν στις Πολιτικές Επιστήμες και το 1980 εγγράφεται στο Πολιτικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Σεπτέμβριο του 1980, το νιόπαντρο ζευγάρι εγκαθίσταται στην Αθήνα και ο Ιάκωβος συμμετέχει ενεργά στις αντιϊμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις. Είναι μόλις 6 χρόνια από την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο και η τότε Ελληνική Κυβέρνηση του Γεώργιου Ράλλη, προκαλεί πολιτική κρίση, με την απόφασή της να επανεντάξει την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ. Η χώρα συγκλονίζεται από συνεχείς μαζικές κινητοποιήσεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής.

Στις 16 Νοεμβρίου, ημέρα Κυριακή, παραμονή της Επετείου της Λαϊκής Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η Αθήνα δονείται από την μεγάλη αντινατοϊκή Πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία, με κύρια συνθήματα εναντίον της επανένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και κατά της Τουρκικής κατοχής της Κύπρου. Ο Ιάκωβος Κουμής συμμετέχει στην πορεία με τους συντρόφους του της «Επιτροπής Αυτοδιάθεσης Κύπρου». Στην Πλατεία Συντάγματος γίνεται θύμα άγριας επίθεσης των ΜΑΤ, η οποία τον αφήνει επί τόπου βαρειά τραυματισμένο. Τα όργανα της ΜΑΤ, λίγα λεπτά αργότερα, αφήνουν επί τόπου νεκρή την εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου.

Ο Ιάκωβος μεταφέρεται στο Λαϊκό Νοσοκομείο και το βράδυ της Κυριακής είναι ήδη κλινικά νεκρός. Την Κυριακή 23 Νοεμβρίου αφήνει την τελευταία του πνοή στο Λαϊκό. Την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου, η σωρός του μεταφέρεται στην γενέτειρά του, τη Σωτήρα, για λαϊκό προσκύνημα. Την Παρασκευή το πρωί 28 Νοεμβρίου, κηδεύεται. Την ίδια ώρα, μέσα σε μια φορτισμένη ατμόσφαιρα,  τελείται τρισάγιο στον Ιερό Ναό Φανερωμένης στη Λευκωσία και αμέσως μετά πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας προς την Ελληνική Πρεσβεία της Λευκωσίας.

Ο Ιάκωβος Κουμής, κατά  το σύντομο πέρασμά του από το λαϊκό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, μάς έχει αφήσει σαν παρακαταθήκη δύο πράγματα: το αγωνιστικό ήθος μιας αθώας νεότητας και αξιόλογα γραπτά ψυχής από τα προσωπικά του τετράδια. Από τα ημερολόγια αυτά, μια ανθολόγηση έκανε ο Λουκάς Αξελόςστο τεύχος 5 του περιοδικού ‘Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου Έρευνας και Κριτικής’, τον Ιούλιο του 1982.

Τα κείμενά του είναι δύο ειδών: ημερολόγιο και ποιήματα. Και τα μεν και τα δε χαρακτηρίζει μια εδραία πνευματική κατεύθυνση, της οποίας η απελευθερωτική ιδεολογίακοινωνική και εθνική, αποτελεί την πηγή. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός, πως ο έντονος προσωπικός του λυρισμός παραμένει πάντα κριτικός και πολιτικός.

Ο πρόωρος χαμός του ενέπνευσε ποιητές, τόσο στην Κύπρο όσο και την Ελλάδα, οι οποίοι μας άφησαν εξαίρετους στίχους. Αναφέρουμε τον Λεύκιο Ζαφειρίου, τον Κώστα Μακρίδη, την Αρετή Αθανασίου. Πρέπει, τέλος, να κάνουμε αναφορά στο, εξαιρετικής ευαισθησίας και ευφυούς σύλληψης, πεζό της γυναίκας του Μαρίας με τίτλο: «Σήμερα είμαι εγώ και η Σταματίνα», που δημοσιεύθηκε στην αθηναϊκή ‘Ελευθεροτυπία’στις 15 Νοεμβρίου 1981. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από ποίημα του Ιάκωβου Κουμή. Το έγραψε στην Αθήνα, στις 22 Οκτωβρίου 1980, ένα μήνα πριν σβύσει:

Η γαλάζια σου μορφή με τυραννά

Γυρεύω μια σταγόνα λευτεριάς στα βήματά σου
και σύ μ΄αρνήθης για τα συμφέροντά σου…





16 Νοεμβρίου, 2016

akelfasismos-thumb

Στις 15/11 και ώρα 10:15 αποβιβάστηκαν από λεωφορεία που τους μετέφεραν μέχρι το κέντρο της Λευκωσίας μαθητές λυκείου ώστε να συμμετάσχουν στις αντικατοχικές πορείες καταδίκης της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους όπως επιτάσσει κάθε πατριωτικά σκεπτόμενος νους. Στο σημείο αποβίβασης τους, αριθμός φοιτητών της ΑΚΕΛικής παράταξης Προοδευτικής (όπως αναγραφόταν στις φανέλες τους) υποδείκνυαν σχηματίζοντας μια καθορισμένη διαδρομή το δρόμο για την ‘«αντι»κατοχική – ΦιλοΟμοσπονδιακή’ πορεία της κομματοκρατούμενης ΠΟΦΕΝ και ΠΣΕΜ.

Μεταξύ των αποβιβασθέντων μαθητών υπήρχε ένας με διαφορετική φανέλα που δεν είχε ούτε μπλε ούτε κόκκινο. Η έλλειψη κόκκινου στην μπλούζα του 15χρονου ενόχλησε μέλη της ΑΚΕΛικής παράταξης, οι οποίοι ετσιθελικά τον εκδίωξαν ασκώντας του λεκτική (του μιλούσαν έντονα και του φώναζαν) αλλά και σωματική βία (τον έσπρωχναν τον τραβούσαν από την φανέλα). Η δικαιολογία; Επειδή του είπαν πως η φανέλα του προκαλούσε. Τι προκαλούσε “κύριοι” ένα δίστοιχο του (αληθινού αριστερού) Γιάννη Ρίτσου ή η Ελληνική σημαία;; Ενώ στον ίδιο τόπο οι «αριστεροί» του γλυκού νερού έδιωξαν ένα άλλο μαθητή ο οποίος κρατούσε Ελληνική σημαία. Συμπεριφέρονταν ακριβώς όπως οι Άγγλοι Ιμπεριαλιστές και οι Τούρκοι επικουρικοί στους αγωνιζόμενους μαθητές της αδούλωτης γενιάς του ΄55.

Η βία κύριοι δεν είναι απάντηση προς κανένα. Η απρόσκοπτη έκφραση της ατομικής άποψης είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου! Συνοψίζοντας οι εν λόγω “κύριοι” ήταν τέσσερις φοιτητές και περικύκλωσαν ένα μαθητή 15 χρονών… αν είναι ποτέ δυνατόν. Εμείς ως λύση επιλογής, σε αντίθεση με αυτούς τους τυφλωμένους τραμπούκους έχουμε το διάλογο. Τέτοιες μέρες που ο λαός πρέπει να είναι συσπειρωμένος σαν γροθιά πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας αυτό που αποδείχτηκε για ακόμη μια φορά….

Για επίλογο αφήνουμε τα λόγια του μεγάλου (και αληθινού αριστερού) Γιάννη Ρίτσου που ήταν γραμμενα στη μπλούζα του μαθητή και εξόργισαν τους ΑΚΕΛικού φοιτητές «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει, παρά μονάχα μπροστα στους νεκρούς του»!

 

 





16 Νοεμβρίου, 2016

%ce%b1%cf%861

Για άλλη μια χρονιά οι αντικατοχικές εκδηλώσεις καταδίκης του ψευδοκράτους δεν βρήκαν τους φοιτητές ενωμένους. Δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο, αφού η κομματοκρατία λειτουργώντας σαν καρκίνωμα ποτέ δεν άφησε τον φοιτητικό συνδικαλισμό να αναπτυχθεί ελεύθερα και να διαμορφωθεί ως ένας αποτελεσματικός μοχλός πίεσης σε μείζονος σημασίας προβλήματα.

Σε συνεδρία της ΦΕ.ΠΑ.Ν λοιπόν την περασμένη Τετάρτη, ανάμεσα στις προτάσεις που πέρασαν μετά από ψηφοφορία ήταν η διοργάνωση αντικατοχικής εκδήλωσης της ΦΕΠΑΝ με τη μορφή λαμπαδηφορίας την Τετάρτη το απόγευμα. Η πρόταση κατατέθηκε από την Πρωτοπορία (η οποία φυσικά το έκανε γιατί τσακώθηκε με την ΠΟΦΕΝ για μικροκομματικούς λόγους ενώ τόσα χρόνια στήριζαν τις εκδηλώσεις της κομματοκρατούμενης ΠΟΦΕΝ μαζί με την Προοδευτική) ωστόσο ως ιδέα διοργάνωσης μιας εκδήλωσης αποκλειστικά από την ΦΕΠΑΝ, χωρίς άλλους παράγοντες να εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους στην πλάτη του φοιτητή, μας βρήκε σύμφωνους.

Όμως, το Σαββατοκυρίακο η Πρωτοπορία αυθαίρετα και έχοντας γραμμένα τα υπόλοιπα μέλη της ΦΕΠΑΝ ανακοίνωσε την εκδήλωση σε συνεννόηση με φοιτητικές ενώσεις 2 ιδιωτικών πανεπιστημίων (στις οποίες η Πρωτοπορία πλειοψηφεί). Με δική τους συνθηματολογία, δικό τους πλαίσιο αποφάσισαν να «καπελλώσουν» και να αμαυρώσουν την εκδήλωση της ΦΕΠΑΝ παριστάνοντας τους «μεγάλους αγωνιστές» στα μάτια του φοιτητή ενώ κάθε χρόνο πορεύονται χέρι-χέρι με την Προοδευτική στις εκδηλώσεις της Αντιδημοκρατικής ΠΟΦΕΝ, στηρίζοντας τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.

Αυτό κινητοποίησε άμεσα την Α.Φ.ΕΠΑΛξη, όπου αν και 5η δύναμη στη ΦΕΠΑΝ μετά από δική της πρωτοβουλία γίνεται συνάντηση προέδρων των παρατάξεων τη Δευτέρα. Η Α.Φ ΕΠΑΛξη με γνώμονα την ενότητα της ΦΕΠΑΝ έστω και την υστάτη σε μια κοινή εκδήλωση με την παρουσία όλων που να διαλαλεί την ενότητα της Φοιτητικής Ένωσης, κατέθεσε ξεκάθαρη πρόταση και πλαίσιο, με συνθηματολογία όπου αναφερόταν μόνο σε: αποχώρηση Τουρκικών στρατευμάτων, αποχώρηση εποίκων, επιστροφή προσφύγων, Ελευθερία της Κύπρου και δικαίωση των ηρώων και του λαού μας. Αφού οι κομματικές παρατάξεις αδυνάτησαν να βρουν κάτι που να τους ενοχλεί στο πλαίσιο που καταθέσαμε, άρχισαν να βρίσκουν δικαιολογίες ότι είναι αργά, ότι πρέπει να ακολουθήσουμε το πλαίσιο της κομματοκρατούμενης ΠΟΦΕΝ, ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι κοινό κλπ. Οι κομματικές παρατάξεις λοιπόν πέταξαν στα σκουπίδια μια ευκαιρία για κοινή εκδήλωση και ενότητα παρά τις ιδεολογικές μας διαφορές μόνο και μόνο για να ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΘΥΜΩΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑ.

Τελικά μετά από εκκλήσεις δικές μας για να πάμε σε νέα συνεδρία της ΦΕΠΑΝ και να ψηφιστεί νέο κοινό πλαίσιο, οι κομματικές παρατάξεις ήταν ανένδοτες και τα πράγματα έμειναν ως έχουν. Η ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ έκανε δική της την εκδήλωση της ΦΕΠΑΝ αμαυρώνοντας τη Φοιτητική Ένωση, η Προοδευτική πορεύθηκε μαζί με την κομματοκρατούμενη και αντιδημορκατική ΠΟΦΕΝ και ΠΣΕΜ και φώναξαν πως θέλουν να αναχθεί το ψευδοκράτος σε «συνιστών κρατίδιο» μιας μελλοντικής (έτσι τους είπαν) ομόσπονδης Κύπρου. Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ και ο ΑΓΩΝΑΣ με ανούσιες δικαιολογίες τορπίλισαν με το δικό τους τρόπο την ενότητα της Φοιτητικής Ένωσης.

Ως ΑΦ ΕΠΑΛξη δηλώνουμε για ακόμα μια φορά πως η ΦΕΠΑΝ έχει υποστεί αρκετά από τον κομματικό παρεμβατισμό στα φοιτητικά και ότι είναι καιρός οι φοιτητές να πάρουν τη μοίρα στα χέρια τους και να σταματήσουν να υπηρετούν όσους ξεφτίλισαν την πατρίδα μας με τις υποχωρήσεις και τα σκάνδαλα τους. Η κομματοκρατία τους βλάπτει σοβαρά το πανεπιστήμιο και την Πατρίδα μας.

Γραφείο Τύπου Α.Φ ΕΠΑΛξης





16 Νοεμβρίου, 2016

15049995_10209150810619748_149935580_n

15 Νοεμβρίου 1983, η Τουρκία μετά από την εισβολή και τα οργανωμένα εγκλήματα σε βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού προχωρεί ακάθεκτη στους στρατηγικούς σχεδιασμούς που εκπόνησε από την δεκαετία του ΄50 και ανακηρύσσει μαζί με τον Ραούφ Ντεκτάς το παράνομο ψευδοκράτος στην κατεχόμενη πατρίδα μας.

Έπειτα λοιπόν την ύστατη υποχώρηση της πλευράς μας για επανέναρξη δικοινοτικών συνομιλιών μετά την εισβολή και τον έσχατο συμβιβασμό αποδοχής Ομοσπονδιακής λύσης (που ήταν κόκκινο πανί μέχρι το 1974 ενώ τώρα βαφτίστηκε ως «δίκαιη» και «βιώσιμη» «λύση») στα κοινά ανακοινωθέντα 1977 και 1979, η Τουρκία θα τα καταπατήσει και αυτά στις 15 Νοεμβρίου 1983. Από τότε μέχρι σήμερα η Τουρκία δεν έχει κάνει βήμα πίσω στα επεκτατικά σχέδια της ενώ η δική μας πλευρά συνεχώς υποχωρεί, συμβιβάζεται και στην προσπάθεια να εξευρεθεί μια οποιαδήποτε λύση ταυτίζει πολλές φορές τις θέσεις της με τις Τουρκικές.

Όλα αυτά δεν άφηναν ούτε πρέπει να αφήνουν αδιάφορη τη νεολαία του τόπου μας και ιδιαίτερα τους μαθητές και τους φοιτητές. Για ακόμη μια χρονιά οι αυτόνομοι μαθητές και φοιτητές ήταν εκεί! Στα οδοφράγματα της ντροπής και του αίσχους, μπροστά στον κλέφτη (και όχι χρήστη), μπροστά στον κατακτητή (και όχι εταίρο), μπροστά στο παράνομο ψευδοκράτος (και όχι μελλοντικό «Τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο»). Ωραία και ακομμάτιστα λοιπόν, όπως αρμόζει στη νεολαία που μεγάλωσε με πρότυπα τον Πετράκη Γιάλλουρο και τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη! Μαθητές και φοιτητές ήταν μπροστά στο οδόφραγμα με μια γαλανόλευκη στο χέρι φωνάζοντας ξανά πως ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΥΝΕΙΑ και ότι ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΣ, ενώ βροντοφώναξαν ξανά πως λύση δεν είναι το έκτρωμα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας αλλά η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ των κατεχόμενων εδαφών μας.

Ελπίζουμε πως είναι η τελευταία χρονιά που μας βρίσκει μπροστά στα οδοφράγματα του αίσχους, αλλά όποτε χρειαστεί θα είμαστε ΕΚΕΙ και ταυτόχρονα δίνουμε υπόσχεση πως όσοι προσπαθήσουν να ξεπουλήσουν την πατρίδα μας θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Μια ζωή εμπόδιο στα ανθελληνικά σχέδια τους, μια ζωή Ελλιές τζιαι τερατσιές πάστο ρότσον τους!

Γραφείο Τύπου Α.Φ ΕΠΑΛξης

 







afe_linkphoto

oxistinomospondia_giati



efafep_linkphoto

efafep_linkphoto

Κοινωνική Δικτύωση




Κατηγορίες