1η Απριλίου 1955 – 1η Απριλίου 2017 «ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ Ε.Ο.Κ.Α»

Ημερολόγιο δράσης

1η Απρίλίου 2017:  Τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στα φυλακισμένα μνήματα. Ακολούθως κατάθεση στεφάνων στον τύμβο της Μακεδονίτισσας και πορεία μαζί με την ΑΚΜ ΕΦΕΝ μέχρι το στάδιο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ για τους επίσημους εορτασμούς για την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.

4 Απριλίου 2017: Εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με θέμα «Η γυναίκα στον αγώνα της ΕΟΚΑ», με ομιλήτριες τη δρ. Αναστασιά Χάματσου(Ιστορικός), Αστέρω Μεγάλεμου (Αγωνίστρια)

17457298_1810740609190160_3779554884751736465_n

17671013_1302794076423394_167075698_n17796393_1648222495188686_6465312793441184573_nge4417op

17760445_1302794099756725_2060140756_n

17626283_1645671198777149_7282619925233175560_n

17630025_1645671195443816_7426962219665563540_n

62 χρόνια ΕΟΚΑ – ΞΥΠΝΑ ΚΑΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΡΑΓΙΑ

afisa7
Ξύπνα καημένε μου ραγιά και σήκω το κεφάλι, τη δόξα πού ‘χες μια φορά απόκτησέ την πάλι.
Ξύπνα καημένε μου ραγιά, ξύπνα να δεις τη λευτεριά.
Διψούν οι κάμποι για νερό και τα βουνά για χιόνια
διψούνε και για λευτεριά οι σκλάβοι τόσα χρόνια. 
Ξύπνα καημένε μου ραγιά, ξύπνα να δεις τη λευτεριά.
 
Κοιμούμαι μ’ ένα όνειρο, ξυπνώ με μιαν ελπίδα
να ιδώ κι εγώ μια μέρα φως ελεύθερη πατρίδα. 
 
Ξύπνα καημένε μου ραγιά, ξύπνα να δεις τη Λευτεριά.
Έχει η Ελλάδα Όλυμπο και η Κρήτη το Αρκάδι,
έχει κι η Κύπρος ΔΙΓΕΝΗ άξιο παλληκάρι
Ξύπνα καημένε μου ραγιά, ξύπνα να δεις τη λευτεριά.
ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΟΠΛΑ
ΖΗΤΩ Η Ε.Ο.Κ.Α

Μνήμη Θεόφιλου Γεωργιάδη

theofilos-georgiadis

17392066_10210293598708736_608423592_n

Γεννήθηκε κατά σάρκα στις 9 Σεπτεμβρίου του 1957, στο χωριό Ευρύχου. Φοίτησε για τρία χρόνια στο Γυμνάσιο Νεαπόλεως, στη Λευκωσία και στη συνέχεια στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, απ’όπου αποφοίτησε το 1975.

Το 1974,  μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ο Θεόφιλος μαθητής  του  Λυκείου ακόμη, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του και μαζί με άλλους 200.000  Έλληνες της Κύπρου, να πάρει το δρόμο της προσφυγιάς. Ο θεόφιλος μαζί με την οικογένειά του εγκαθίσταται στις ελεύθερες περιοχές της Μεγαλονήσου, σαν  πρόσφυγας  μέσα στην ίδια του την Πατρίδα.
Η Ελληνική ανατροφή και τα πικρά βιώματα της προσφυγιάς και της μετέπειτα τουρκικής κατοχής,  χάραξαν ανεξίτηλα την ευαίσθητη και τρυφερή εφηβική μνήμη του  και σημάδεψαν καθοριστικά τη σκέψη και τη μοίρα του. Τον έκαναν ευαίσθητο όχι μόνο απέναντι στο δράμα του Κυπριακού Ελληνισμού αλλά και απέναντι στα πάθη όλων των λαών του κόσμου, των οποίων καταπατούνται τα φυσικά και αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ελευθερίες.
Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο ήταν Εθνική καταστροφή και έγκλημα Εθνοκτονίας κατά του Ελληνισμού και της  Ανθρωπότητας.  Σχολιάζοντας αργότερα, το 1992, την σκιαγραφούμενη από τις συμφωνίες Μακαρίου – Ντενκτάς (1977)  «λύση» του Κυπριακού, θα γράψει:
Πάνω στη βάση της εκδίωξης των 200.000 νομίμων κατοίκων της περιοχής, των ομαδικών τάφων πάνω από 6.000 σφαγιασθέντων ή πεσόντων της εισβολής και 1619 αγνοουμένων (83 Ελλαδίτες) στηρίζεται τόσο το δίκαιο όσο και η βιωσιμότητα της λύσης αυτής!
Ο  Θεόφιλος  μετάτρεψε μέσα του τον πόνο του θανάτου, των αγνοουμένων, της προσφυγιάς  και της καταστροφής της Κύπρου σε όραμα Ελευθερίας και Δικαίωσης. Αυτό το όραμα o Θεόφιλος  το υπηρέτησε πιστά και συνειδητά, με συνέπεια, τόλμη  και αυταπάρνηση.
Αμέσως μετά την  αποφοίτησή του από το Παγκύπριο Γυμνάσιο,  το 1975, ο Θεόφιλος  κατατάσσεται στην Εθνική Φρουρά και υπηρετεί την στρατιωτική του θητεία στην 32α Μοίρα Καταδρομών με τον βαθμό του Εφέδρου Ανθυπολοχαγού.
Ο Θεόφιλος  προικισμένος με σπάνια φυσικά και πνευματικά χαρίσματα, φρόντισε έγκαιρα και μεθοδικά να συγκεντρώσει όλα εκείνα τα απαραίτητα εφόδια που θα του επέτρεπαν να αγωνιστεί με επιτυχία τον δίκαιο υπέρ πάντων αγώνα για τον Ιερό  Σκοπό, σκοπό που δεν ήταν άλλος από την Απελευθέρωση της Ιδιαίτερης Πατρίδας του, της Κύπρου: Στην διάρκεια των ετών 1977 – 1981, σπουδάζει Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Μαθαίνει την τουρκική γλώσσα και εξειδικεύεται στην τουρκολογία, βαθαίνοντας τις επιστημονικές του γνώσεις με σπουδές στη Γαλλία και τη Γερμανία.
Με την επιστροφή του στην Κύπρο, αρχικά προσλαμβάνεται στην αστυνομική υπηρεσία, με ειδικότητα στα τουρκικά θέματα. Αργότερα, το 1986, η επιστημονική κατάρτιση του Θεόφιλου του επέτρεψε να καταλάβει την θέση του λειτουργού τύπου στο  Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Βαθύς γνώστης της τουρκικής ιστορίας και γλώσσας,  οξυδερκής παρατηρητής και επιστημονικός – στρατηγικός αναλυτής της σύγχρονης τουρκικής πραγματικότητας, ο Θεόφιλος  αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο, από αυτή την κυβερνητική θέση, τα προσόντα του προς όφελος της Πατρίδας του. Κύρια αποστολή του Θεόφιλου στο Γ.Τ.Π. είναι η καθημερινή μελέτη του τουρκικού τύπου (εφημερίδες, περιοδικά κ.λ.π.) και η υποβολή σχετικών εκθέσεων και εισηγήσεων προς την Κυπριακή Πολιτεία. Παράλληλα παρακολουθεί διάφορα σεμινάρια που αφορούν την τουρκική πολιτική και την τουρκολογία.
Το 1988, ο Θεόφιλος  και άλλοι συναγωνιστές του ιδρύουν την Κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν. Είναι ήδη το τέταρτο έτος του ένοπλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα που διεξάγει το περήφανο έθνος των Κούρδων μέσα στην ίδια την επικράτεια της τουρκίας.
Η σκληρή και τιτάνια σύγκρουση του Θεόφιλου  με το φασιστικό τουρκικό κράτος αρχίζει να εκδηλώνεται ανοικτά. Οι διαλέξεις του σε εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις πληθαίνουν. Οι συνεντεύξεις και τα άρθρα του στο ραδιόφωνο και τον τύπο είναι δεκάδες, εκατοντάδες για το Κυπριακό, για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων, για τα δικαιώματα του Ελληνισμού, για τη γενοκτονία εις βάρος των Ελλήνων του Πόντου, για τα Εθνικά Προβλήματα του Ελληνισμού, για το Αρμενικό ζήτημα. Κοινός παρονομαστής, η αποκάλυψη του βρώμικου, απάνθρωπου και φασιστικού προσώπου του τουρκικού κράτους-δολοφόνου.
Τεράστια είναι και η συμβολή του στην προβολή των θέσεων του Απελευθερωτικού Μετώπου του Κουρδιστάν (ERNK), του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και  του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού του Κουρδιστάν (ARGK).
Ο Θεόφιλος αρθρογραφεί ακατάπαυστα στον ελληνικό και τον ελληνοκυπριακό Τύπο, ενώ ταυτόχρονα είναι βασικό στέλεχος της συντακτικής ομάδας του επίσημου δημοσιογραφικού οργάνου του PKK στην Ελλάδα, του περιοδικού »Φωνή του Κουρδιστάν».
Παράλληλα ο Θεόφιλος  εντείνει τις προσπάθειές του για την ανεύρεση των Αγνοουμένων. Οι επαφές του με τον Απελευθερωτικό Αγώνα των Κούρδων του επιτρέπουν, ίσως, την πρόσβαση σε ακριβείς και αξιόπιστες πληροφορίες, δεδομένου ότι οι Κούρδοι αγωνιστές βρίσκονται παντού δικτυωμένοι μέσα στο τουρκικό κράτος, ενώ Κούρδοι στρατιώτες του Αττίλα ’74 αφυπνίζονται και αποκαλύπτουν λεπτομέρειες της τουρκικής εισβολής.
Ο αγώνας του Θεόφιλου φθάνει στο απόγειό του με την διοργάνωση του Διεθνούς  Συνεδρίου των Βρυξελλών, στις 12 και 13 Μαρτίου του 1994. Ο Θεόφιλος  είναι ο διοργανωτής και η ψυχή του συνεδρίου. Οι αποκαλύψεις του έχουν πανευρωπαϊκή απήχηση και προκαλούν τρόμο και πανικό στην Τουρκία. Όλοι οι παρευρισκόμενοι (επίσημοι, δημοσιογράφοι κλπ)  καταδικάζουν την τουρκία για φασισμό, ρατσισμό, τρομοκρατία, εθνικό ξεκαθάρισμα, εισβολή και κατοχή στην Κύπρο.
Ο Θεόφιλος  δεν έχει ούτε ίχνος αμφιβολίας ότι το στρατοκρατικό φασιστικό καθεστώς της Άγκυρας δεν τρέφει κανένα απολύτως σεβασμό στις ανθρώπινες αξίες. Βία, θάνατος, γενοκτονία, τρομοκρατία και όλεθρος «στολίζουν» τον δρόμο των τούρκων, από την πρώτη στιγμή που μπήκαν στην ιστορία. Με εκατόμβες αθώων θυμάτων, λόφους κρανίων και ερειπίων, ανείπωτους βανδαλισμούς και ταπεινώσεις, εθνικές εκκαθαρίσεις και παιδομάζωμα πλήρωνε και πληρώνει η ανθρωπότητα την παρουσία του τουρκισμού επί της γης. Ο Θεόφιλος γνώριζε χωρίς αμφιβολία ότι το στρατοκρατικό καθεστώς της Άγκυρας δεν θα δίσταζε να αποπειραθεί να του κλείσει το στόμα.
Στις 20 Μαρτίου του 1994, ώρα 10 μ.μ., ανθρώποι των τουρκικών μυστικών τρομοκρατικών υπηρεσιών δολοφόνησαν ύπουλα και άνανδρα τον ήρωα, έξω από το σπίτι του, στη Λευκωσία. Στάλες τιμίου αίματος σφράγισαν ανεξίτηλα το μεγαλείο του ήρωα πολεμιστή και τεκμηρίωσαν το ορθό και το δίκαιο του ωραίου Αγώνα του, του ένδοξου Αγώνα που οδηγεί

3 Μαρτίου 1957 – 3 Μαρτίου 2017 «Γρηγόρη ζεις!»

25

mnaf2017

Κ Υ Ρ Ι Α Κ Η, ΤΡΕΙΣ Μαρτίου 1957, στα βουνά του Μαχαιρά, τα βρετανικά στρατεύματα στην αγγλοκρατούμενη από το 1878 Κύπρο, μετά από 10ωρη ανεπιτυχή μάχη και ανταλλαγή πυρών με τον περικυκλωμένο και ταμπουρωμένο στο προδομένο Κρησφύγετό του Γρηγόρη Αυξεντίου, μπροστά στους φακούς των δημοσιογράφων που οι ίδιοι κουβάλησαν εκεί για ν’ απαθανατίσουν και να μεταδώσουν τον «θρίαμβο» της Αυτού Εξοχότητος του Κυβερνήτου στρατάρχου σερ Τζον Χάρντινγκ, μετέφεραν με ελικόπτερο και περιέλουσαν το Κρησφύγετο με βενζίνη κι έκαψαν ζωντανό τον «τρομοκράτη», μαχόμενο αντάρτη, 29χρονο υπαρχηγό της ΕΟΚΑ κι έφεδρο ανθυπολοχαγό του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος, αντί να τους παραδοθεί, αντέταξε το προγονικό Μολών Λαβέ και τα θανατηφόρα πυρά του όπλου του.

Ε Ξ Η Ν Τ Α ΕΦΤΑ ημέρες προτού θυσιαστεί ο Γρηγόρης Αυξεντίου -επικηρυγμένος απ’ τους Εγγλέζους με 5.000 λίρες και καταζητούμενος απ’ την 1η Απριλίου 1955, ημέρα έναρξης του ένοπλου αντιαποικιακού αγώνα- ήταν σε μια μυστική σύναξη 20 ανταρτών του στο σπίτι τού Παπάχριστοδουλου, στον Αγρό:

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ του 1956: «Οι αντάρτες της περιοχής Πιτσιλιάς, ύστερα από την πίεση των Άγγλων και τις πληροφορίες ότι θα άρχιζαν νέες μεγαλύτερες έρευνες εναντίον τους, έπρεπε να σκορπιστούν. Αλλά προτού χωριστούν, μέσα σ’ εκείνες τις συνθήκες, τις τόσο αβέβαιες για την τύχη και την ίδια τη ζωή τους, είπαν να συγκεντρωθούν για τελευταία φορά μαζί στο σπίτι του παπά. Χριστούγεννα και το γιορταστικό τραπέζι ήταν έτοιμο. Οι αντάρτες ολόγυρα είχαν την αγριάδα που δίνει ο κατατρεγμός κι η κακοπέραση. Ο Αυξεντίου τούς επέτρεψε να πιουν ένα ποτήρι κρασί. Σηκώνοντας το δικό του και στέκοντας όρθιος, μίλησε αργά και σταθερά:

– Τ Ω Ρ Α ΠΟΥ οι Άγγλοι τα έριξαν όλα εναντίον μας, δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει ο αγώνας και η μοίρα του καθενός. Όμως, είτε ζήσουμε είτε πεθάνουμε, ένα πρέπει να είναι μια μέρα το έπαθλο για νεκρούς και ζώντες. Να γίνει η Κύπρος ελληνική και να ζήσει ελεύθερη κι ευτυχισμένη. Ο αγώνας δεν είναι πάρε-δώσε. Κι όσοι επιζήσουν, ας μην αναμένουν, ή ακόμα, πιο χειρότερο, ας μην επιδιώξουν άλλες ανταμοιβές κι αξιώματα, γιατί οι υπηρεσίες προς την πατρίδα δεν εξαργυρώνονται. Και πάνω απ’ όλα δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η αγάπη κι η ομόνοια είναι καθήκον και χρέος προς την πατρίδα. Ο διχασμός υπήρξε πολλές φορές κατάρα της φυλής μας και η διχόνοια παραλίγο να καταστρέψει την επανάσταση του Εικοσιένα και να αφανίσει την Ελλάδα. Όταν ήμουν στο Γυμνάσιο αποβλήθηκα από την τάξη στο μάθημα της Ιστορίας, γιατί αυθαδίασα υποστηρίζοντας τον Κολοκοτρώνη και τον Δημήτρη Υψηλάντη στη συζήτηση για τον Μαυροκορδάτο και τους πολιτικούς. Αυτά είχα να σας πω και καλά Χριστούγεννα»

Τελέστηκε και φέτος στο ετήσιο μνημόσυνο του Σταυραετού του Μαχαιρά, του ασυναγώνιστου ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου! Ως Α.Φ.ΕΠΑΛξη κλίνουμε το γόνυ στον Άγιο της Φυλής μας και δίνουμε υπόσχεση οτι θα συνεχίσουμε τον αγώνα για μια Κύπρο ελεύθερη και ελληνική.

Πηγή

Η αυτοδιάθεση και τα ΟΧΙ στην υποδούλωση, από τη Χώρα των Βάσκων στην Κύπρο

  Η αυτοδιάθεση και τα ΟΧΙ στην υποδούλωση, από τη Χώρα των Βάσκων στην Κύπρο

Πίσω από τα νέφη της κατοχής και την ανικανότητα της ηγεσίας μας

kipros10

Ο Κυπριακός λαός όποτε χρειάστηκε να ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν κατηγορηματικός. Δύο δημοψηφίσματα έλαβαν χώρα στην Κύπρο μέχρι σήμερα για το εθνικό μας θέμα. Επί Βρετανικής αποικιοκρατίας στις 15 Ιανουαρίου 1950, το 97% αξίωσε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα (είχαν προηγηθεί και άλλα ενωτικά δημοψηφίσματα μικρότερης κλίμακας). Μετά την μεταβολή του εθνικού μας θέματος σε πρόβλημα Τουρκικής εισβολής και κατοχής, στις 24  Απριλίου 2004 το 76% του Κυπριακού Ελληνισμού ψήφισε ΟΧΙ σε συμφωνία στη βάση Διζωνική Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, όπως τέθηκε τότε υπό τη μορφή του σχεδίου Αναν. Πόσο σεβαστές έγιναν όμως οι ετυμηγορίες του; Πώς η αξίωση λαού το 1950, παρόλο που στηρίχτηκε από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της εποχής, περιθωριοποιήθηκε και σήμερα δέχεται τόση εμπάθεια από «ορισμένους κύκλους» που κάποτε ήταν υπέρμαχοι της ένωσης; Γιατί παρά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος το 2004 δεν αλλάξαμε στρατηγική και σήμερα γίνονται προσπάθειες αποδοχής ενός παρόμοιου σχεδίου;

Η απαξίωση της λαϊκής απαίτησης για την εθνική πορεία μιας χώρας (παρόλο που το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης προνοείται στο άρθρο 1 του καταστατικού χάρτη ΟΗΕ) παρατηρείται και σε άλλες περιπτώσεις όπου μετά το (φαινομενικά έστω) τέλος της τυρρανείας ή αποικιοκρατείας, δεν εφαρμόστηκε η λύση που ο λαός απαιτούσε. Με διάφορα μέσα γίνονται πρσοσπάθειες να διαβρωθεί η κοινή γνώμη  με σκοπό να αποπροσανατολιστεί από την αρχική της αξίωση και να γίνει πιο ευάλωτη στην επιβολή ενός στόχου ο οποίος αρχικά ήταν απορριπτέος. Ένας από τους λόγους που παρατηρείται το φαινόμενο αυτό, είναι όπως φαίνεται η επιδίωξη ιδιοτελών συμφερόντων από επιφανή άτομα και κύκλους στο εσωτερικό.

Στην περίπτωση του αυτονομιστικού κινήματος των Βάσκων, ο Ισπανός δικαστής Χοακίν Ναβάρο προσπαθώντας να εξηγήσει το φαινόμενο της εθελοντικής δουλείας γράφει στο βιβλίο του ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: Η επίθεση του Ισπανικού κράτους στη Χώρα των Βάσκων, τα ακόλουθα: «Εδώ, στην Κελτιβηρία*, πολλοί που προσπάθησαν να πουν ΟΧΙ στην καταναγκαστική δουλεία της δικτατορίας κατέληξαν να πουν ΝΑΙ όταν, μετά το θάνατο του δικτάτορα, διέβλεψαν την πιθανή επικερδή συμμετοχή τους στην ολιγαρχική εξουσία που αντικατέστησε τη δικτατορία. Πολλοί από αυτούς που έλεγαν ότι το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών και εθνοτήτων του Ισπανικού κράτους είναι αναμφισβήτητη προϋπόθεση για τη δημοκρατία που διαφαινόταν στον ορίζοντα -κι ακόμα εκεί εξακολουθεί να βρίσκεται, στο μακρινό ορίζοντα κυκλωμένη από νέφη και σκεπασμένη από ανικανότητες- υιοθέτησαν γρήγορα, αμέσως μόλις τακτοποιήθηκαν στη βασιλευόμενη ολιγαρχία, το δόγμα της ενιαίας πατρίδας που είναι κοινή και αδιαίρετη.»

Πόσο μακρινό αλλά συνάμα κοντά μας! Το παραπάνω απόσπασμα μπορεί κάλλιστα να αναδείξει την κατάσταση στην Κύπρο μετά το τέλος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και την εγκατάλειψη του προαιώνιου εθνικού πόθου, αρκεί μόνο να αντικαταστήσουμε την «δικτατορία» με την «αποικιοκρατία» και την «ολιγαρχία» με την «αυτοκυβέρνηση», όπως εφαρμόστηκε με τις συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου. Παρόλο που ο λαός 10 χρόνια πριν αξίωσε στο σύνολο του το διαχρονικό αίτημα για ένωση με την Ελλάδα, παρόλο που προηγήθηκε ο ένοπλος αγώνας κατά τον οποίο η Βρετανία δεν κατόρθωσε να εξαρθρώσει την ΕΟΚΑ, εντούτοις επιβλήθηκε στην Κύπρο, χωρίς να ερωτηθεί ο κόσμος, μια μορφή αυτοκυβέρνησης με νομιμοποίηση του ρόλου της Τουρκίας και παρουσία Βρετανικών βάσεων. Κάποιοι τότε, ακόμα και ορισμένοι που ένθερμα στήριξαν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα για ένωση, διέβλεψαν την επικερδή συμμετοχή τους στο νέο κράτος. Αδιαφορώντας για τους αγώνες και τις θυσίες του λαού, απεμπολήσαν την ένωση χρησιμοποιώντας τη μόνο σε επίπεδο ρητορικής για να εξασφαλίζουν την εύνοια των υποστηρικτών τους. Επωφελήθηκαν από τα αξιώματα που τους προσφέρθηκαν, αγνόησαν την εθνική ολοκλήρωση της Κύπρου ενώ αργότερα προσπάθησαν να ενοχοποιήσουν τη διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης – ένωσης.

Σήμερα, εν μέσω Τουρκικής κατοχής,  αρκεί απλά στο παραπάνω απόσπασμα η «δικτατορία» να αντικατασταθεί με την «κατοχή» και η «ολιγαρχία» με τη «Διζωνική». Να δούμε έτσι πως κάποιοι απέκτησαν προσωπικά συμφέροντα από την προώθηση μιας «λύσης» τύπου Αναν και προσπαθούν να μεταπείσουν τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου που το 2004 τάχθηκε υπέρ του ΟΧΙ. Τα μεγάλα κόμματα άρχισαν ήδη επαφές με παράνομα κόμματα των κατεχομένων προετοιμάζοντας από τώρα συνεργασίες για τις θέσεις και τα αξιώματα μιας «Ομόσπονδης Κύπρου». Στις συνομιλίες, οι φιλοδοξίες «ηγετών της λύσης» οδηγούν την πλευρά μας σε συνεχιζόμενες υποχωρήσεις. Ακόμα, χρηματοδοτούμενες επιτροπές και οργανώσεις συστήνονται για προώθηση της οποιασδήποτε «λύσης» στα σχολεία και την κοινωνία. Οι πρόσφυγες πλέον ωθούνται να ξεπουλήσουν τις περιουσίες τους την ίδια ώρα που οργανισμοί επιβραβεύουν με υπέρογκα ποσά επιχειρηματικές συνεργασίες με επιχειρήσεις του ψευδοκράτους. Εισαγωγές φτηνών προϊόντων από τα κατεχόμενα, επισκέψεις στα καζίνο, τουρισμός στα ίδια τα χωριά μας και το θέατρο της ντροπής συνεχίζεται. Παράλληλα, ποντάροντας στην απελπισία του κόσμου εν μέσω οικονομικής κρίσης, καλλιεργούνται φήμες πως με την αποδοχή Ομοσπονδιακής «λύσης» θα υπάρξει οικονομική ευημερία και ανάπτυξη. Κάθε αντίθετη άποψη αντιμετωπίζεται σαν μαξιμαλισμός και λυσοφοβία. Όλα αυτά με απώτερο σκοπό τη θετική ανταπόκριση του κόσμου σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα για «λύση» Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Απαιτούμε λοιπόν σεβασμό στην ετυμηγορία του λαού στο δημοψήφισμα του 2004. Η παρουσίαση ενός νέου σχεδίου Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που να νομιμοποιεί τετελεσμένα της Τουρκικής κατοχής, συνοδευόμενο με ανυπόστατες απειλές για τελευταία ευκαιρία και διχοτόμηση σίγουρα δεν αποτελούν δίκαιη και βιώσιμη λύση. Δεν θέλουμε να είμαστε τουρίστες στα κατεχόμενα χωριά μας, θέλουμε να επιστρέψουμε στη γη των πατέρων μας που τόσο αγαπήσαμε παρόλο που δεν μας άφησαν να την ζήσουμε. Όσο για τον διαχρονικό πόθο του Κυπριακού Ελληνισμού όπως αξιώθηκε στο ενωτικό δημοψήφισμα από το 97%  των Κυπρίων, οφείλει να είναι ο απώτερος στρατηγικός μας στόχος αν επιθυμούμε η λύση του Κυπριακού να είναι πορεία ελευθερίας και όχι υποδούλωσης. Όπως γράφει και ο Ναβάρο στο παραπάνω απόσπασμα, «ακόμα εκεί εξακολουθεί να βρίσκεται, στο μακρινό ορίζοντα κυκλωμένη από νέφη και σκεπασμένη από ανικανότητες».

*Κελτιβηρία: η περιοχή της Ιβηρίας που κατοικούνταν από τους Κέλτικους λαούς.

Χρίστος Λοϊζου, ΚΠΕ – ΠΟΛ 1ο