15 Ιανουαρίου 1950 – Αξιούμεν ΕΝΩΣΙΝ και ΜΟΝΟΝ ΕΝΩΣΙΝ

163404_1797586856635_1148642173_32132948_1691182_n
«Εμπρός Κύπριοι! Όλοι εις τας επάλξεις διά την μάχην του Δημοψηφίσματος διά την εθνικήν αποκατάστασίν μας. Δια την ένωσιν με την αθάνατον Μητέρα Ελλάδα. Ο δίκαιος Θεός, οστίς εδημιουργησε τον άνθρωπον διά να ζη ελεύθερος, είναι βοηθός και παραστάτης του αγώνος μας.
Ζήτω η Ένωσις»
15 Ιανουαρίου 1950 η Εκκλησία της Κύπρου διοργανώνει του περίφημο Ενωτικό Δημοψήφισμα και καλεί τον Λαό της Κύπρου να υπογράψει για την Ένωση της Κύπρου με την Μητροπολιτική Ελλάδα.
Ο πόθος των Ελλήνων της Κύπρου για την Ένωση ξεκινά από πολύ πιο παλιά και εκδηλώνεται μαζικά για πρώτη φορά από τα Οκτωβριανά του 1931 όταν έγινε εκείνη η περίφημη λαική εξέγερση ενάντια στην αποικιακή κυβέρνηση της Αγγλίας. Οι Κύπριοι δεν τα έβαλαν κάτω και στις 15 του Ιανουαρίου το 1950 υπογράφουν και επίσημα, πλέον, την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Έτσι, οι Κύπριοι δείχνουν τις προθέσεις τους οι οποίες δεν ήταν άλλες από τον διαρκή αγώνα για την επίτευξη του πόθου τους: την Ένωση με την Μάνα τους, την Μητέρα των πολιτισμών, την Ελλάδα.

Πολλές φορές βλέπουμε σε φωτογραφίες ηρωικά συνθήματα στους τοίχους και σε πανό “Την Ελλάδαν θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες”, “Ελλάς Κύπρος Ένωσις”, “Ζήτω η ΕΟΚΑ”, “Ένωσις ή Θάνατος” δείχνοντας ότι ο στόχος των Κυπρίων ήτο η Ένωση και μόνο.

Ένα ντοκουμέντο το οποίο είναι σημαντικό να θυμόμαστε τόσο εμείς αλλά πιο πολύ τα ανθενωτικά σημερινά φερέφωνα τα οποία καθυβρίζουν τον Ιερό πόθο των Κυπρίων αναφέρουμε πιο κάτω: «Οι υγιείς σοσιαλιστικές μας αρχές δεν μας εμποδίζουν αλλά περισσότερο μας επιβάλλουν στο να επιμένουμε στην ύπαρξη ενός και μόνο Εθνικού Προγράμματος για όλες τις οργανώσεις και παρατάξεις στον αγώνα για Εθνική Αποκατάσταση». Έτσι αντιμετώπιζε το Κυπριακό τότε η Κ.Ε του ΑΚΕΛ που υπήρξαν φανατικοί υποστηρικτές του δημοψηφίσματος και της ΕΝΩΣΗΣ!

aekl enosis5

Δίνουμε πίστη στους αγώνες των προγόνων μας για το ιερό Ιδεώδες και αναζωπυρώνουμε την φλόγα της Ένωσης στης καρδιές μας. Μακριά από ξένα συμφέροντα και με ορθό πολιτικό λόγο ορθώνουμε το λάβαρο του αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – Ένωση. Γιατί μόνο έτσι η Κύπρος θα μπορεί να είναι κατοχυρωμένη και ασφαλισμένη από ξένη παρέμβαση και θα είναι ενωμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα όπως την θέλει η Ελληνική της Ιστορία να είναι. Σε μια ξεχασμένη επέτειο αλλά την σημαντικότερη στα χρονικά της κυπριακής ιστορίας θυμόνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι τον πραγματικό πόθο και αγώνα του Λαού της Κύπρου.

Και τι θα γίνει τώρα,
θα σχίσουμε τα παλιά μας τετράδια
που ‘ταν γεμάτα χρωματιστή «Ένωση»,
θα σχίσουμε τα παλιά μας σχολικά τετράδια
που ‘ ταν γεμάτα «Ένωση» διακοσμημένη με γιασεμιά και
λεμονανθούς και μαργαρίτες,
θα σχίσουμε τα παλιά αναγνωστικά των παιδιών μας
με τις ελληνικές σημαίες,
θα πετάξουμε τ’ αγαπημένο αναμνηστικό σκουφί του Γυμνασίου
με την «Ένωση» στο γείσο,
θα πετάξουμε το χάρακά τους
και την τσάντα και τη μπάλα και το ποδήλατο
που ‘γραφαν «Ένωση»;
Αλήθεια, πέστε μου, τι θα γίνει τώρα;

Κώστας Μόντης

Κόκκινος φασισμός επί το έργον

akelfasismos-thumb

Στις 15/11 και ώρα 10:15 αποβιβάστηκαν από λεωφορεία που τους μετέφεραν μέχρι το κέντρο της Λευκωσίας μαθητές λυκείου ώστε να συμμετάσχουν στις αντικατοχικές πορείες καταδίκης της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους όπως επιτάσσει κάθε πατριωτικά σκεπτόμενος νους. Στο σημείο αποβίβασης τους, αριθμός φοιτητών της ΑΚΕΛικής παράταξης Προοδευτικής (όπως αναγραφόταν στις φανέλες τους) υποδείκνυαν σχηματίζοντας μια καθορισμένη διαδρομή το δρόμο για την ‘«αντι»κατοχική – ΦιλοΟμοσπονδιακή’ πορεία της κομματοκρατούμενης ΠΟΦΕΝ και ΠΣΕΜ.

Μεταξύ των αποβιβασθέντων μαθητών υπήρχε ένας με διαφορετική φανέλα που δεν είχε ούτε μπλε ούτε κόκκινο. Η έλλειψη κόκκινου στην μπλούζα του 15χρονου ενόχλησε μέλη της ΑΚΕΛικής παράταξης, οι οποίοι ετσιθελικά τον εκδίωξαν ασκώντας του λεκτική (του μιλούσαν έντονα και του φώναζαν) αλλά και σωματική βία (τον έσπρωχναν τον τραβούσαν από την φανέλα). Η δικαιολογία; Επειδή του είπαν πως η φανέλα του προκαλούσε. Τι προκαλούσε “κύριοι” ένα δίστοιχο του (αληθινού αριστερού) Γιάννη Ρίτσου ή η Ελληνική σημαία;; Ενώ στον ίδιο τόπο οι «αριστεροί» του γλυκού νερού έδιωξαν ένα άλλο μαθητή ο οποίος κρατούσε Ελληνική σημαία. Συμπεριφέρονταν ακριβώς όπως οι Άγγλοι Ιμπεριαλιστές και οι Τούρκοι επικουρικοί στους αγωνιζόμενους μαθητές της αδούλωτης γενιάς του ΄55.

Η βία κύριοι δεν είναι απάντηση προς κανένα. Η απρόσκοπτη έκφραση της ατομικής άποψης είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου! Συνοψίζοντας οι εν λόγω “κύριοι” ήταν τέσσερις φοιτητές και περικύκλωσαν ένα μαθητή 15 χρονών… αν είναι ποτέ δυνατόν. Εμείς ως λύση επιλογής, σε αντίθεση με αυτούς τους τυφλωμένους τραμπούκους έχουμε το διάλογο. Τέτοιες μέρες που ο λαός πρέπει να είναι συσπειρωμένος σαν γροθιά πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας αυτό που αποδείχτηκε για ακόμη μια φορά….

Για επίλογο αφήνουμε τα λόγια του μεγάλου (και αληθινού αριστερού) Γιάννη Ρίτσου που ήταν γραμμενα στη μπλούζα του μαθητή και εξόργισαν τους ΑΚΕΛικού φοιτητές «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει, παρά μονάχα μπροστα στους νεκρούς του»!

 

 

15 Νοεμβρίου 2016 – 33 χρόνια από την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους

15049995_10209150810619748_149935580_n

15 Νοεμβρίου 1983, η Τουρκία μετά από την εισβολή και τα οργανωμένα εγκλήματα σε βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού προχωρεί ακάθεκτη στους στρατηγικούς σχεδιασμούς που εκπόνησε από την δεκαετία του ΄50 και ανακηρύσσει μαζί με τον Ραούφ Ντεκτάς το παράνομο ψευδοκράτος στην κατεχόμενη πατρίδα μας.

Έπειτα λοιπόν την ύστατη υποχώρηση της πλευράς μας για επανέναρξη δικοινοτικών συνομιλιών μετά την εισβολή και τον έσχατο συμβιβασμό αποδοχής Ομοσπονδιακής λύσης (που ήταν κόκκινο πανί μέχρι το 1974 ενώ τώρα βαφτίστηκε ως «δίκαιη» και «βιώσιμη» «λύση») στα κοινά ανακοινωθέντα 1977 και 1979, η Τουρκία θα τα καταπατήσει και αυτά στις 15 Νοεμβρίου 1983. Από τότε μέχρι σήμερα η Τουρκία δεν έχει κάνει βήμα πίσω στα επεκτατικά σχέδια της ενώ η δική μας πλευρά συνεχώς υποχωρεί, συμβιβάζεται και στην προσπάθεια να εξευρεθεί μια οποιαδήποτε λύση ταυτίζει πολλές φορές τις θέσεις της με τις Τουρκικές.

Όλα αυτά δεν άφηναν ούτε πρέπει να αφήνουν αδιάφορη τη νεολαία του τόπου μας και ιδιαίτερα τους μαθητές και τους φοιτητές. Για ακόμη μια χρονιά οι αυτόνομοι μαθητές και φοιτητές ήταν εκεί! Στα οδοφράγματα της ντροπής και του αίσχους, μπροστά στον κλέφτη (και όχι χρήστη), μπροστά στον κατακτητή (και όχι εταίρο), μπροστά στο παράνομο ψευδοκράτος (και όχι μελλοντικό «Τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο»). Ωραία και ακομμάτιστα λοιπόν, όπως αρμόζει στη νεολαία που μεγάλωσε με πρότυπα τον Πετράκη Γιάλλουρο και τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη! Μαθητές και φοιτητές ήταν μπροστά στο οδόφραγμα με μια γαλανόλευκη στο χέρι φωνάζοντας ξανά πως ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΥΝΕΙΑ και ότι ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΣ, ενώ βροντοφώναξαν ξανά πως λύση δεν είναι το έκτρωμα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας αλλά η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ των κατεχόμενων εδαφών μας.

Ελπίζουμε πως είναι η τελευταία χρονιά που μας βρίσκει μπροστά στα οδοφράγματα του αίσχους, αλλά όποτε χρειαστεί θα είμαστε ΕΚΕΙ και ταυτόχρονα δίνουμε υπόσχεση πως όσοι προσπαθήσουν να ξεπουλήσουν την πατρίδα μας θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Μια ζωή εμπόδιο στα ανθελληνικά σχέδια τους, μια ζωή Ελλιές τζιαι τερατσιές πάστο ρότσον τους!

Γραφείο Τύπου Α.Φ ΕΠΑΛξης

 

21/9/1956: Ακόμα τρεις ήρωες στην αγχόνη

21-Ξεχωριστό ήταν εκείνο το ξύπνημα της 21ης Σεπτεμβρίου του 1956. Ο ήλιος ήταν πιο φωτεινός από κάθε άλλο πρωινό. Άλλοι τρεις νέοι είχαν γίνει λαμπάδες στο βωμό της απελευθέρωσης της πατρίδας μας από τον Άγγλο κατακτητή. Ο 24χρονος Στέλιος Μαυρομμάτης, ο 22χρονος Μιχαήλ Κουτσόφτας και 22χρονος, πατέρας τριών παιδιών Ανδρέας Παναγίδης, έγραψαν με χρυσά γράμματα τα ονόματα τους στο πάνθεο των ηρωομαρτύρων αυτού του νησιού, προσφέροντας τη ζωή τους, για τον ανεκπλήρωτο πόθο του Ελληνισμού του νησιού. Την ΕΝΩΣΗ της Κύπρου με την Ελλάδα.

Όπως όλοι οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ και ιδιαίτερα όσοι γνώρισαν τον θάνατο μέσω της αγχόνης, έτσι και οι τρεις αυτοί ήρωες, αντιμετώπισαν τον θάνατο τους με ψυχραιμία, ανδρεία και περηφάνια. Ψυχραιμία που πήγαζε από την τεράστια πίστη που είχαν και οι τρεις στον Θεό. Ανδρεία για τα ιδανικά και τον σκοπό της ΕΟΚΑ που υπηρετούσαν και περηφάνια για τα ονόματα, που θα άφηναν πίσω για τις οικογένειες τους.

Χαρακτηριστικό της ψυχραιμίας που επέδειξαν, το αναλυτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» που παρακολούθησε από κοντά τις τελευταίες ώρες των μελλοθανάτων. Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι αγωνιστές είπαν «ότι αντιμετωπίζουν με μεγάλην αταραξίαν την επικειμένην εκτέλεσίν των. Στο κάτω-κάτω, προσέθεσαν, κάθε άνθρωπος οφείλει την ψυχήν του εις τον Θεόν. Ο Παναγίδης ανεφέρθη με συγκίνησιν διά την σύζυγόν του και τα τέκνα του. Συναισθάνομαι πλήρως, είπεν, ότι είμαι οικογενειάρχης με σύζυγον και τρία ανήλικα παιδιά, τα οποία εγκαταλείπω τελείως απροστάτευτα και άνευ περιουσίας. Αλλά βαδίζω προς τον θάνατον βέβαιος ότι τόσον οι συγγενείς όσον και οι φίλοι μου και εν γένει οι συμπατριώται μου θα τα φροντίσουν….» (Βλ. «Ο Φιλελεύθερος», 20.9.1956).

Συγγενείς των μελλοθανάτων, μιλώντας στον «Φ» είπαν ότι «εύρον τους νέους εντελώς ψυχραίμους, ετοίμους να αντιμετωπίσουν τον θάνατο. Τον Μιχαήλ Κουτσόφταν εύρον οι οικείοι του ψάλλοντα θρησκευτικούς ύμνους και το ‘Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει’. Μόλις αντίκρισε την σύζυγόν του Ευγενίαν, της είπε: Θέλω να σταθής ανταξία μου, δεν θέλω κλάματα και λύπες. Προς την μητέραν του Ελένην Κυριάκου Κουτσόφταν είπεν ότι ήλθε η ώρα διά να δείξη ότι είναι πραγματική Ελληνίς μητέρα. Πρέπει να ξέρετε ότι όταν θα βαδίζω εις την αγχόνην την νύχταν της Πέμπτης θα ψάλλω τον εθνικόν μας ύμνον. Εν συνεχεία συνέστησεν εις τους αδελφούς και αδελφάς του, Πέτρον, Κώσταν, Παρασκευούν και Ολυμπιάδα να παρηγορήσουν την μητέρα των. Αδέλφια μου, είπε, θα πάω να εύρω τον μακαρίτην πατέρα μας» (Βλ. «Ο Φιλελεύθερος», 20.9.1956).

Ομιλών εκ μέρους όλων ο Στέλιος Μαυρομάτης είπε τα εξής: «Αισθανόμεθα απόλυτον γαλήνην, διότι είμεθα πεπεισμένοι ότι ο Θεός μας έχει ήδη συγχωρήσει και μας συμπαρίσταται. Ενθυμούμεθα τα λεχθέντα υπό του Θεανθρώπου ότι απήλλαξε τον άνθρωπον από τον φόβον του θανάτου και ότι δεν πρέπει να φοβήται κανείς οιανδήποτε περίστασιν, εάν χάνεται με το σώμα του, αφήνει όμως την ψυχήν του ενέπαφον’. Ο Μαυρομάτης είπε τα εξής: ‘Είμαι ευχαριστημένος διότι μου εδόθη η ευκαιρία να γνωρίζω την ημέραν του θανάτου μου και να ετοιμαστώ πλήρως διά να την αντιμετωπίσω. Η μόνη μου μελαγχο λική σκέψις είναι το μέλλον της οικογενείας μου και ιδιαιτέρως των δύο ανυπάνδρων αδελφών μου, πολύ περισσότερον μάλιστα που ο πατήρ μου είναι ήδη ηλικιωμένος. Λυπούμαι όταν σκέπτωμαι ότι ούτος είναι υποχρεωμένος να εργάζεται σκληρά εις τα γηρατεία του’» (Βλ. «Ο Φιλελεύθερος», 20.9.1956).

Οι τρεις νέοι οδηγήθηκαν στην αγχόνη στις 00:45. Εκατοντάδες φυλακισμένοι έψελναν μαζί τους τον Εθνικό μας Ύμνο. Έφτασαν μπροστά στο ικρίωμα της Αγχόνης. Έψελναν ξανά και ξανά τον Εθνικό Ύμνο, μέχρι που ο γδούπος της καταπακτής πάγωσε για λίγο τις φυλακές. Αλλά αμέσως μέσα σε κλίμα συγκίνησης οι κρατούμενοι φώναζαν »ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ».

Ανδρέας Παναγίδης

Γεννήθηκε στο χωριό Παλαιομέτοχο, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 14 Νοεμβρίου 1934.

Γιός της οικογένειας Γρηγόρη Παναγή και Δέσποινα Χατζηκυριάκου Παναγή, μαζί με τρία αδέρφια. Την Μαρία, την Άννα και τον Κυριάκο. Ήταν παντρεμένος με την Γιαννούλα Ανδρέα Παναγίδη, ενώ είχε και τρία παιδιά. Τους Αριστείδη, Δέσπω και Αυγή.

Ο Ανδρέας Παναγίδης τελείωσε το δημοτικό σχολείο Παλαιομετόχου και εργαζόταν στην κουζίνα του αγγλικού στρατού στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Με την έναρξη του αγώνα προσφέρθηκε να υπηρετήσει στις τάξεις της ΕΟΚΑ, μαζί με το φίλο του ήρωα Μιχαήλ Κουτσόφτα. Η σταθερή και αμετακίνητη επιμονή τους έπεισε τον ιερέα Παλαιομετόχου Παπαλευτέρη να τους ορκίσει.

Η πρώτη δράση του Παναγίδη ήταν η ύψωση της ελληνικής σημαίας. Σε έρευνα που έκαμε Άγγλος στρατιώτης στην τσάντα του, στον τόπο της εργασίας του, αμέσως μετά την εκτέλεση των Καραολή και Δημητρίου, βρήκε μια ελληνική σημαία και ζήτησε από τον Ανδρέα να του σκουπίσει με αυτή τα παπούτσια του. Τόση ήταν η προσβολή που ένιωσε ο Ανδρέας, ώστε ήλθε στα χέρια μαζί του κτυπώντας τον άγρια. Όταν πήγε στο σπίτι, έστειλε τη γυναίκα του και του έφερε τα περίστροφά του που της είχε δώσει να του κρύψει. Την επομένη, όταν πήγε στη δουλειά του στο αεροδρόμιο, μαζί με το Μιχαήλ Κουτσόφτα και έναν άλλο αγωνιστή, επιτέθηκαν και σκότωσαν τον Άγγλο σμηναγό Πάτρικ Τζων Χέιλ μέσα στο γραφείο του. Συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Απαγχονίστηκαν και οι δυο με το Στέλιο Μαυρομμάτη.

Συγκλονιστικός ήταν ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε το θάνατο τόσο ο ίδιος όσο και οι δικοί του, που τον αποχαιρέτησαν με το τραγούδι στα χείλη και με τα χέρια ψηλά σε μια θερμή εξ αποστάσεως χειραψία. «Τι τιμή στο παλικάρι…» βροντοφώναξε ο πατέρας του. Τα πατριωτικά τραγούδια των τριών μελλοθανάτων και των άλλων φυλακισμένων δόνησαν τις φυλακές.

Ανεκτίμητης αξίας κληρονομιά, άφησε στα παιδιά του «ένα τιμημένο όνομα», όπως ο ίδιος τους έγραψε λίγα λεπτά μετά την ειδοποίηση, ότι χαράματα της Παρασκευής, 21 Σεπτεμβρίου 1956, θα οδηγείτο στην αγχόνη.

Μιχαήλ Κουτσόφτας

Γεννήθηκε στο Παλαιομέτοχο, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 12 Νοεμβρίου 1934.

Γιός της πολύτεκνης οικογένειας του Κυριάκου και της Ελένης Κουτσόφτα, ενώ είχε ακόμη 5 αδέρφια. Τους Κώστα, Ολυμπιάδα, Πέτρο, Άννα και Παρασκευή. Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Κουτσόφτα

Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Παλαιομετόχου και εργαζόταν σε νηματουργείο ως βαφέας. Με την έναρξη του αγώνα προσφέρθηκε να υπηρετήσει στις τάξεις της ΕΟΚΑ. Λόγω όμως της αριστερής ιδεολογίας του, αλλά και του ότι ήταν ορφανός από πατέρα και είχε τη μικρή του αδελφή ανύπανδρη, υπήρχαν επιφυλάξεις. Τελικά η σταθερή και αμετακίνητη επιμονή του έπεισε τον ιερέα Παλαιομετόχου Παπά Λευτέρη να τον ορκίσει.

Η πρώτη του δράση ήταν η ύψωση της ελληνικής σημαίας στην κορυφή των ευκαλύπτων στο κέντρο του χωριού του, την οποία κατέβαζαν οι Άγγλοι. Ένα βράδυ έκοψε, με το φίλο του Ανδρέα Παναγίδη, τα κλαδιά των ευκαλύπτων, για να μη μπορούν οι στρατιώτες να κατεβάσουν τη σημαία. Εκείνοι έκοψαν τα θεόρατα δέντρα από τη ρίζα.

Ο απαγχονισμός του Καραολή και του Δημητρίου αναστάτωσαν τον Κουτσόφτα τόσο πολύ που εγκατέλειψε τη δουλειά του και για μερικές μέρες κατόπτευε το αεροδρόμιο Λευκωσίας, όπου στάθμευαν Άγγλοι στρατιώτες, αναζητώντας τόπο και τρόπο να ανταποδώσει το πλήγμα. Σε συμβουλές της μάνας του να προσέχει, απάντησε :

«Για την ελευθερία της Κύπρου μας όλοι ανοίξαμε τα στήθη, μητέρα.»

Στις 16 Μαΐου, έξι μέρες μετά την εκτέλεση του Καραολή και του Δημητρίου, αφού πέρασε από τον Παπά Λευτέρη και του ζήτησε να σταθεί προστάτης της αδελφής του, αν τυχόν συλληφθεί, έφυγε με τους φίλους του Ανδρέα Παναγίδη και Παρασκευά Χοιροπούλη, για το χώρο του αεροδρομίου Λευκωσίας, όπου επιτέθηκαν και σκότωσαν τον Άγγλο σμηναγό Πάτρικ Τζων Χέιλ μέσα στο γραφείο του. Καταδιώχθηκαν και συνελήφθησαν από αγγλικά στρατεύματα. Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας και ο Ανδρέας Παναγίδης εκτελέστηκαν μαζί με το Στέλιο Μαυρομμάτη στις 21 Σεπτεμβρίου 1956. Ο Χοιροπούλης, επειδή ήταν ανήλικος, καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση.

Στέλιος Μαυρομμάτης

Γεννήθηκε στο χωριό Λάρνακας της Λαπήθου, της επαρχίας Κερύνειας, στις 15 Νοεμβρίου 1932. Γιός της οικογένειας του Χριστόφορου και της Ελένης Μαυρομμάτη. Είχε ακόμη 3 αδέρφια.Την Μαρία, την Ειρήνη και τον Κώστα.

Ο Στέλιος Μαυρομμάτης τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο χωριό του και την Εμπορική Σχολή Σαμουήλ στη Λευκωσία. Εργάστηκε για δυο χρόνια στον αγγλικό στρατό στο Σουέζ και στη συνέχεια εργαζόταν στο αγγλικό αεροδρόμιο Λευκωσίας ως γραφέας μέχρι τη σύλληψή του. Ήταν μέλος της επιτροπής των σωματείων ΣΕΚ και ΘΟΙ στο χωριό του, στην ίδρυση των οποίων πρωτοστάτησε ο πατέρας του.

Με την έναρξη του αγώνα εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και πήρε μέρος σε επιχείρηση δολιοφθοράς εναντίον αεροπλάνων των Άγγλων. Συνέβαλε επίσης ουσιαστικά στη συλλογή των κυνηγετικών όπλων από ιδιώτες στην περιοχή Λευκωσίας. Έδρασε ιδιαίτερα στην περιοχή των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου, την οποία οι Άγγλοι είχαν ονομάσει «μίλι του θανάτου». Μεταξύ των συνεργατών του ήταν και ο ξάδελφός του Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Στενοί συνεργάτες του στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού, καθώς και στη φιλοξενία και φυγάδευση καταζητουμένων προσώπων ήταν και οι γονείς και τα αδέλφια του.

Σε μια ανεπιτυχή επίθεση του ιδίου και των δυο συναγωνιστών του εναντίον του Βρετανού σμηνία Νόρμαλ Άλφρεντ και του αεροπόρου Λώρενς Ληθ της βρετανικής βασιλικής αεροπορίας στην οδό Αγίου Παύλου στον Άγιο Δομέτιο Λευκωσίας, ο Στέλιος Μαυρομμάτης ανακόπηκε κατά την αποχώρηση από Άγγλο κάτοικο της περιοχής και συνελήφθη από τους δυο Άγγλους αεροπόρους. Καταδικάστηκε σε θάνατο και απαγχονίστηκε μαζί με τους Ανδρέα Παναγίδη και Μιχαήλ Κουτσόφτα. Αξιοζήλευτο είναι το θάρρος με το οποίο αντιμετώπισε την εκτέλεσή του και το οποίο ο ίδιος περιγράφει στις δυο τελευταίες του επιστολές.

Σε έρευνες που έκαμαν Άγγλοι στρατιώτες στο πατρικό του σπίτι, μετά την εκτέλεσή του, εκπυρσοκρότησε το όπλο ενός στρατιώτη πληγώνοντας την αδελφή του Μαρία στη σπονδυλική στήλη και καθηλώνοντάς την από τα 27 της χρόνια σε αναπηρική καρέκλα

«ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ» Αντίσταση στην κομματικοποίηση – Δρόμος για ένα καλύτερο πανεπιστήμιο

afe_autonomia

Οι φοιτητές διαχρονικά αποτελούσαν ένα από τα πιο ενεργά τμήματα της νεολαίας και της κοινωνίας ευρύτερα. Οι ανησυχίες, τα όνειρα και οι απόψεις τους όχι μόνο για τα ακαδημαϊκά θέματα που τους απασχολούν αλλά και για κοινωνικά φαινόμενα, την πολιτική κατάσταση και το μέλλον της πατρίδας τους αποτελούσαν τροφή σκέψης και πηγή αγώνων βελτίωσης και λύσης αυτών των προβλημάτων και συνάμα μοχλό πίεσης στα εκάστοτε κέντρα λήψης αποφάσεων. Όπως η ακαδημαϊκή έρευνα έτσι και το φοιτητικό κίνημα στο σύνολό του πρέπει να αγωνίζεται με γνώμονα το καλύτερο και το βέλτιστο και όχι την παραμονή της νεολαίας σε στεγανά που ταλανίζουν τον τόπο ή απλά μια ανούσια αλλαγή για χάριν της μόδας. Με αυτές τις σκέψεις παρατηρώντας την Κυπριακή και Ελλαδική πραγματικότητα στα πανεπιστήμιά μας η εικόνα δεν είναι και τόσο ευχάριστη.

Η Πολιτική Επιστήμη ορίζει την Αυτονομία ως την ελεύθερη άσκηση πολιτικής. Η συντριπτική πλειοψηφία όμως των φοιτητικών παρατάξεων αποτελούν φοιτητικά παραρτήματα των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Οι κομματικές παρατάξεις στο πανεπιστήμιο ανταλλάσουν μεταξύ τους το ρόλο του αντιπολιτευόμενου και του συνήγορου της κυβέρνησης αναλόγως με το αποτέλεσμα των βουλευτικών και προεδρικών εκλογών. Υιοθετούν άκριτα τις απόψεις των κομμάτων τους όπως έρχονται εκ των άνωθεν σε όλα τα σημαντικά θέματα, τη φρασεολογία των ανώτερων στελεχών τους ενώ φέρνουν μέσα στο πανεπιστήμιο τις κομματικές τους διαφορές. Το αίσθημα του «επαναστάτη» ξυπνά μέσα τους όποτε χάσει το κόμμα τους ποσοστά διαμορφώνοντας το ίδιο έργο κοροϊδίας και εμπαιγμού προς το φοιτητή που διαδραματίζεται εδώ και χρόνια.

Όσο αφορά την Κύπρο λόγω του ότι τα μεγάλα κόμματα συμβαδίζουν στο Εθνικό θέμα που αποτελεί μείζωνος σημασίας πρόβλημα υποστηρίζοντας λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας ενώ σε πολλά σκάνδαλα ήταν εμπλεκόμενα αρκετά στελέχη τους, προσπαθούν να δελεάσουν τον φοιτητή με φτηνές πρακτικές όπως σημειώσεις (που τις πλείστες φορές είναι ελλιπής), δωρεάν ποτά σε συναυλίες, μηνύματα κλπ. Ακόμα και τα ίδια τα στελέχη των παρατάξεων έχουν ιδεολογικές ελλείψεις ενώ αρκετές φορές θεωρούν ανούσιο τον αγώνα των φοιτητών για άλλα θέματα εκτός από την καλοπέραση και το βόλεμμα. Ο φοιτητής σαφώς και θα διασκεδάσει αλλά δεν είναι αυτό το πρώτο και σημαντικότερο μέλημά του. Ευτυχώς είχαν άλλη άποψη οι Κύπριοι φοιτητές στον αγώνα της ΕΟΚΑ, οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, οι Κύπριοι φοιτητές στην Αθήνα το 1974…

Η κομματικοποίηση του φοιτητικού κινήματος το κρατά στάσιμο, το καθιστά υποχείριο ενός κατεστημένου που υποβαθμίζει καθημερινά την πολιτική ζωή στη χώρα μας και ροκανίζει το αίσθημα του αγνού πατριωτισμού και της ανιδιοτελούς προσφοράς προς την πατρίδα αντικαθιστώντας το με την ψηφοθηρία και την τυφλή πίστη στις επιλογές του κόμματος. Οι φοιτητές οφείλουν να αγωνιστούν χωρίς να είναι υπόλογοι σε κομματικά στελέχη και χωρίς να περιμένουν βοήθεια από τρίτους. Η Αυτονόμηση του φοιτητικού κινήματος αποτελεί επιτακτική ανάγκη όχι μόνο για να σταματήσουν να εξυπηρετούνται μικροκομματικά συμφέροντα μέσα στο πανεπιστήμιο αλλά προπαντός για να γίνει το πανεπιστήμιο φορέας ιδεών και αφετηρία αγώνων για μια Ελεύθερη πατρίδα και μια καλύτερη κοινωνία.

Χρίστος Λοϊζου, ΚΠΕ-ΠΟΛ 1ο