9 Απρίλιος, 2017

enosis2

Μετά από πρόταση του ΔΗΣΥ και στήριξη από το ΑΚΕΛ, πέρασε από την ολομέλεια της βουλής στις 7/4/2017, η μεταφορά των αρμοδιοτήτων για τους σχολικούς εορτασμούς στο υπουργείο παιδείας ώστε να αρθεί η απόφαση για ολιγόλεπτη αναφορά στο Ενωτικό δημοψήφισμα του 1950 και να ικανοποιηθεί ο κατοικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί.

Για άλλη μια φορά έπεσαν μάσκες! Καταφάνηκε ο ξεπεσμός και η αναξιοπρέπεια σας.

Για άλλη μια φορά σκύψατε το κεφάλι για να μην στεναχωρηθεί ο «πασάς».

Για άλλη μια φορά εξυπηρετήσατε τα «καμώματα» του Ακκιντζί.

Η ιστορία επαναλαμβάνετε, εδώ και 43 χρόνια! Υποχωρήσεις από την πλευρά μας, περισσότερες απαιτήσεις από την Τουρκία και συνεχίζουμε! Αν συνεχιστούν οι συνομιλίες με τέτοια βάση, τέτοιο θα είναι και το αποτέλεσμα.

Αυτή τη φορά όμως τολμήσατε να ταπεινώσατε έναν ολόκληρο λαό. Γυρίσατε την πλάτη στη μακραίωνη ιστορία μας και στην εθνική αξιοπρέπεια του Κυπριακού Ελληνισμού. Η τουρκολαγνεία και ο ανθελληνισμός που προωθεί το ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ έφτασαν στα άκρα. Καταντήσατε δούλοι και υπηρέτες του «σουλτάνου» και των υπαλλήλων του. Φτάσαμε στο σημείο η βουλή της Κυπριακής Δημοκρατίας να ικανοποιεί τα αιτήματα της κατοχής.

Η ΔΗΣΑΚΕΛική πολιτική σας θα περάσει στην ιστορία ως η συνέχεια του Πάλμερ και του Ντενκτάς. Γιατί αυτό είστε πλέον ξεκάθαρα! Έσπασαν και τα τελευταία απομεινάρια από τις βιτρίνες της εθνικοφροσύνης και του αντι-ιμπεριαλισμού. ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ είναι πλέον οι επίσημοι φορείς του ανθελληνισμού και της Τουρκική ιμπεριαλιστικής πολιτικής στις ελεύθερες περιοχές. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Οι υποστηρικτές τους είναι απλά συνυπεύθυνοι. Οι δύο «αντίθετοι πόλοι» αποτελούν τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.

Όχι μόνο η Α.Φ ΕΠΑΛΞΗ, όχι μόνο η φοιτητιώσα νεολαία, αλλά ολόκληρος ο Κυπριακός λαός καλείται σε εγρήγορση. Η ταπείνωση της βουλής στις 7 Απριλίου 2017 ας γίνει η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής και της ανοχής. Ο Γληόρης, ο Βαγορής, ο Κατσάνης και τόσοι ήρωες βλέπουν από εκεί ψηλά την κατάντια των ηγετών μας και περιμένουν από εμάς να αντισταθούμε και να γίνουμε συνεχιστές του δικού τους αγώνα για δικαιοσύνη και ελευθερία. Το έργο που καλούμαστε να αναλάβουμε είναι πολύ πιο εύκολο από το δικό τους. Πρώτο μας μέλημα, να ξυπνήσει ο κάθε ένας τον ραγιά που κρύβει μέσα του, να σηκώσει το κεφάλι. Σκλάβοι δεν ελευθερώνουν σκλάβους, πρόβατα δεν ξυπνούν πρόβατα. Με το βλέμμα στραμμένο στα κατεχόμενα χωριά μας και την πλάτη γυρισμένη στις σειρήνες  της ταπείνωσης και του εξευτελισμού της κομματοκρατίας, συνεχίζουμε ακόμα πιο δυναμικά τον αγώνας μας!

Μπορεί να μετατρέψατε το Κυπριακό σε θέμα που θα δια«λυθεί» σε μυστικά δείπνα με τον «σουλτάνο», όπου του επαναλαμβάνεται κάθε φορά «Συγνώμη αφέντη που σε λύπησα και θα επανορθώσω».  Όμως η δουλοπρέπεια είναι κτήμα των κομμάτων σας και μόνο! Ο Κυπριακός Ελληνισμός, αποφασισμένος και ήρεμος επαναλαμβάνει: «Τούτος ο λαός αφέντη μου δεν ξέρει πολλά λόγια / Σωπαίνει ακούει κι΄ όσα του λες τα δένει κομπολόγια / και κάποιο βράδυ πες σαν χθες υψώνει το κεφάλι / κι αστράφτουνε τα μάτια του κι αστράφτει ο νους του πάλι…»

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ Α.Φ ΕΠΑΛξης 8/4/2017





foititika mobile_news
- Banner Web ( στα Ελληνικά ) : Πατήστε εδώ

- Υπηρεσία Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας: Πατήστε εδώ

- Πρόγραμμα Διακίνησης Λεωφορείων: Πατήστε εδώ

 
27 Φεβρουάριος, 2017

25

mnaf2017

Κ Υ Ρ Ι Α Κ Η, ΤΡΕΙΣ Μαρτίου 1957, στα βουνά του Μαχαιρά, τα βρετανικά στρατεύματα στην αγγλοκρατούμενη από το 1878 Κύπρο, μετά από 10ωρη ανεπιτυχή μάχη και ανταλλαγή πυρών με τον περικυκλωμένο και ταμπουρωμένο στο προδομένο Κρησφύγετό του Γρηγόρη Αυξεντίου, μπροστά στους φακούς των δημοσιογράφων που οι ίδιοι κουβάλησαν εκεί για ν’ απαθανατίσουν και να μεταδώσουν τον «θρίαμβο» της Αυτού Εξοχότητος του Κυβερνήτου στρατάρχου σερ Τζον Χάρντινγκ, μετέφεραν με ελικόπτερο και περιέλουσαν το Κρησφύγετο με βενζίνη κι έκαψαν ζωντανό τον «τρομοκράτη», μαχόμενο αντάρτη, 29χρονο υπαρχηγό της ΕΟΚΑ κι έφεδρο ανθυπολοχαγό του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος, αντί να τους παραδοθεί, αντέταξε το προγονικό Μολών Λαβέ και τα θανατηφόρα πυρά του όπλου του.

Ε Ξ Η Ν Τ Α ΕΦΤΑ ημέρες προτού θυσιαστεί ο Γρηγόρης Αυξεντίου -επικηρυγμένος απ’ τους Εγγλέζους με 5.000 λίρες και καταζητούμενος απ’ την 1η Απριλίου 1955, ημέρα έναρξης του ένοπλου αντιαποικιακού αγώνα- ήταν σε μια μυστική σύναξη 20 ανταρτών του στο σπίτι τού Παπάχριστοδουλου, στον Αγρό:

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ του 1956: «Οι αντάρτες της περιοχής Πιτσιλιάς, ύστερα από την πίεση των Άγγλων και τις πληροφορίες ότι θα άρχιζαν νέες μεγαλύτερες έρευνες εναντίον τους, έπρεπε να σκορπιστούν. Αλλά προτού χωριστούν, μέσα σ’ εκείνες τις συνθήκες, τις τόσο αβέβαιες για την τύχη και την ίδια τη ζωή τους, είπαν να συγκεντρωθούν για τελευταία φορά μαζί στο σπίτι του παπά. Χριστούγεννα και το γιορταστικό τραπέζι ήταν έτοιμο. Οι αντάρτες ολόγυρα είχαν την αγριάδα που δίνει ο κατατρεγμός κι η κακοπέραση. Ο Αυξεντίου τούς επέτρεψε να πιουν ένα ποτήρι κρασί. Σηκώνοντας το δικό του και στέκοντας όρθιος, μίλησε αργά και σταθερά:

– Τ Ω Ρ Α ΠΟΥ οι Άγγλοι τα έριξαν όλα εναντίον μας, δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει ο αγώνας και η μοίρα του καθενός. Όμως, είτε ζήσουμε είτε πεθάνουμε, ένα πρέπει να είναι μια μέρα το έπαθλο για νεκρούς και ζώντες. Να γίνει η Κύπρος ελληνική και να ζήσει ελεύθερη κι ευτυχισμένη. Ο αγώνας δεν είναι πάρε-δώσε. Κι όσοι επιζήσουν, ας μην αναμένουν, ή ακόμα, πιο χειρότερο, ας μην επιδιώξουν άλλες ανταμοιβές κι αξιώματα, γιατί οι υπηρεσίες προς την πατρίδα δεν εξαργυρώνονται. Και πάνω απ’ όλα δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η αγάπη κι η ομόνοια είναι καθήκον και χρέος προς την πατρίδα. Ο διχασμός υπήρξε πολλές φορές κατάρα της φυλής μας και η διχόνοια παραλίγο να καταστρέψει την επανάσταση του Εικοσιένα και να αφανίσει την Ελλάδα. Όταν ήμουν στο Γυμνάσιο αποβλήθηκα από την τάξη στο μάθημα της Ιστορίας, γιατί αυθαδίασα υποστηρίζοντας τον Κολοκοτρώνη και τον Δημήτρη Υψηλάντη στη συζήτηση για τον Μαυροκορδάτο και τους πολιτικούς. Αυτά είχα να σας πω και καλά Χριστούγεννα»

Τελέστηκε και φέτος στο ετήσιο μνημόσυνο του Σταυραετού του Μαχαιρά, του ασυναγώνιστου ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου! Ως Α.Φ.ΕΠΑΛξη κλίνουμε το γόνυ στον Άγιο της Φυλής μας και δίνουμε υπόσχεση οτι θα συνεχίσουμε τον αγώνα για μια Κύπρο ελεύθερη και ελληνική.

Πηγή





27 Φεβρουάριος, 2017

  Η αυτοδιάθεση και τα ΟΧΙ στην υποδούλωση, από τη Χώρα των Βάσκων στην Κύπρο

Πίσω από τα νέφη της κατοχής και την ανικανότητα της ηγεσίας μας

kipros10

Ο Κυπριακός λαός όποτε χρειάστηκε να ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν κατηγορηματικός. Δύο δημοψηφίσματα έλαβαν χώρα στην Κύπρο μέχρι σήμερα για το εθνικό μας θέμα. Επί Βρετανικής αποικιοκρατίας στις 15 Ιανουαρίου 1950, το 97% αξίωσε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα (είχαν προηγηθεί και άλλα ενωτικά δημοψηφίσματα μικρότερης κλίμακας). Μετά την μεταβολή του εθνικού μας θέματος σε πρόβλημα Τουρκικής εισβολής και κατοχής, στις 24  Απριλίου 2004 το 76% του Κυπριακού Ελληνισμού ψήφισε ΟΧΙ σε συμφωνία στη βάση Διζωνική Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, όπως τέθηκε τότε υπό τη μορφή του σχεδίου Αναν. Πόσο σεβαστές έγιναν όμως οι ετυμηγορίες του; Πώς η αξίωση λαού το 1950, παρόλο που στηρίχτηκε από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της εποχής, περιθωριοποιήθηκε και σήμερα δέχεται τόση εμπάθεια από «ορισμένους κύκλους» που κάποτε ήταν υπέρμαχοι της ένωσης; Γιατί παρά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος το 2004 δεν αλλάξαμε στρατηγική και σήμερα γίνονται προσπάθειες αποδοχής ενός παρόμοιου σχεδίου;

Η απαξίωση της λαϊκής απαίτησης για την εθνική πορεία μιας χώρας (παρόλο που το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης προνοείται στο άρθρο 1 του καταστατικού χάρτη ΟΗΕ) παρατηρείται και σε άλλες περιπτώσεις όπου μετά το (φαινομενικά έστω) τέλος της τυρρανείας ή αποικιοκρατείας, δεν εφαρμόστηκε η λύση που ο λαός απαιτούσε. Με διάφορα μέσα γίνονται πρσοσπάθειες να διαβρωθεί η κοινή γνώμη  με σκοπό να αποπροσανατολιστεί από την αρχική της αξίωση και να γίνει πιο ευάλωτη στην επιβολή ενός στόχου ο οποίος αρχικά ήταν απορριπτέος. Ένας από τους λόγους που παρατηρείται το φαινόμενο αυτό, είναι όπως φαίνεται η επιδίωξη ιδιοτελών συμφερόντων από επιφανή άτομα και κύκλους στο εσωτερικό.

Στην περίπτωση του αυτονομιστικού κινήματος των Βάσκων, ο Ισπανός δικαστής Χοακίν Ναβάρο προσπαθώντας να εξηγήσει το φαινόμενο της εθελοντικής δουλείας γράφει στο βιβλίο του ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: Η επίθεση του Ισπανικού κράτους στη Χώρα των Βάσκων, τα ακόλουθα: «Εδώ, στην Κελτιβηρία*, πολλοί που προσπάθησαν να πουν ΟΧΙ στην καταναγκαστική δουλεία της δικτατορίας κατέληξαν να πουν ΝΑΙ όταν, μετά το θάνατο του δικτάτορα, διέβλεψαν την πιθανή επικερδή συμμετοχή τους στην ολιγαρχική εξουσία που αντικατέστησε τη δικτατορία. Πολλοί από αυτούς που έλεγαν ότι το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών και εθνοτήτων του Ισπανικού κράτους είναι αναμφισβήτητη προϋπόθεση για τη δημοκρατία που διαφαινόταν στον ορίζοντα -κι ακόμα εκεί εξακολουθεί να βρίσκεται, στο μακρινό ορίζοντα κυκλωμένη από νέφη και σκεπασμένη από ανικανότητες- υιοθέτησαν γρήγορα, αμέσως μόλις τακτοποιήθηκαν στη βασιλευόμενη ολιγαρχία, το δόγμα της ενιαίας πατρίδας που είναι κοινή και αδιαίρετη.»

Πόσο μακρινό αλλά συνάμα κοντά μας! Το παραπάνω απόσπασμα μπορεί κάλλιστα να αναδείξει την κατάσταση στην Κύπρο μετά το τέλος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και την εγκατάλειψη του προαιώνιου εθνικού πόθου, αρκεί μόνο να αντικαταστήσουμε την «δικτατορία» με την «αποικιοκρατία» και την «ολιγαρχία» με την «αυτοκυβέρνηση», όπως εφαρμόστηκε με τις συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου. Παρόλο που ο λαός 10 χρόνια πριν αξίωσε στο σύνολο του το διαχρονικό αίτημα για ένωση με την Ελλάδα, παρόλο που προηγήθηκε ο ένοπλος αγώνας κατά τον οποίο η Βρετανία δεν κατόρθωσε να εξαρθρώσει την ΕΟΚΑ, εντούτοις επιβλήθηκε στην Κύπρο, χωρίς να ερωτηθεί ο κόσμος, μια μορφή αυτοκυβέρνησης με νομιμοποίηση του ρόλου της Τουρκίας και παρουσία Βρετανικών βάσεων. Κάποιοι τότε, ακόμα και ορισμένοι που ένθερμα στήριξαν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα για ένωση, διέβλεψαν την επικερδή συμμετοχή τους στο νέο κράτος. Αδιαφορώντας για τους αγώνες και τις θυσίες του λαού, απεμπολήσαν την ένωση χρησιμοποιώντας τη μόνο σε επίπεδο ρητορικής για να εξασφαλίζουν την εύνοια των υποστηρικτών τους. Επωφελήθηκαν από τα αξιώματα που τους προσφέρθηκαν, αγνόησαν την εθνική ολοκλήρωση της Κύπρου ενώ αργότερα προσπάθησαν να ενοχοποιήσουν τη διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης – ένωσης.

Σήμερα, εν μέσω Τουρκικής κατοχής,  αρκεί απλά στο παραπάνω απόσπασμα η «δικτατορία» να αντικατασταθεί με την «κατοχή» και η «ολιγαρχία» με τη «Διζωνική». Να δούμε έτσι πως κάποιοι απέκτησαν προσωπικά συμφέροντα από την προώθηση μιας «λύσης» τύπου Αναν και προσπαθούν να μεταπείσουν τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου που το 2004 τάχθηκε υπέρ του ΟΧΙ. Τα μεγάλα κόμματα άρχισαν ήδη επαφές με παράνομα κόμματα των κατεχομένων προετοιμάζοντας από τώρα συνεργασίες για τις θέσεις και τα αξιώματα μιας «Ομόσπονδης Κύπρου». Στις συνομιλίες, οι φιλοδοξίες «ηγετών της λύσης» οδηγούν την πλευρά μας σε συνεχιζόμενες υποχωρήσεις. Ακόμα, χρηματοδοτούμενες επιτροπές και οργανώσεις συστήνονται για προώθηση της οποιασδήποτε «λύσης» στα σχολεία και την κοινωνία. Οι πρόσφυγες πλέον ωθούνται να ξεπουλήσουν τις περιουσίες τους την ίδια ώρα που οργανισμοί επιβραβεύουν με υπέρογκα ποσά επιχειρηματικές συνεργασίες με επιχειρήσεις του ψευδοκράτους. Εισαγωγές φτηνών προϊόντων από τα κατεχόμενα, επισκέψεις στα καζίνο, τουρισμός στα ίδια τα χωριά μας και το θέατρο της ντροπής συνεχίζεται. Παράλληλα, ποντάροντας στην απελπισία του κόσμου εν μέσω οικονομικής κρίσης, καλλιεργούνται φήμες πως με την αποδοχή Ομοσπονδιακής «λύσης» θα υπάρξει οικονομική ευημερία και ανάπτυξη. Κάθε αντίθετη άποψη αντιμετωπίζεται σαν μαξιμαλισμός και λυσοφοβία. Όλα αυτά με απώτερο σκοπό τη θετική ανταπόκριση του κόσμου σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα για «λύση» Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Απαιτούμε λοιπόν σεβασμό στην ετυμηγορία του λαού στο δημοψήφισμα του 2004. Η παρουσίαση ενός νέου σχεδίου Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που να νομιμοποιεί τετελεσμένα της Τουρκικής κατοχής, συνοδευόμενο με ανυπόστατες απειλές για τελευταία ευκαιρία και διχοτόμηση σίγουρα δεν αποτελούν δίκαιη και βιώσιμη λύση. Δεν θέλουμε να είμαστε τουρίστες στα κατεχόμενα χωριά μας, θέλουμε να επιστρέψουμε στη γη των πατέρων μας που τόσο αγαπήσαμε παρόλο που δεν μας άφησαν να την ζήσουμε. Όσο για τον διαχρονικό πόθο του Κυπριακού Ελληνισμού όπως αξιώθηκε στο ενωτικό δημοψήφισμα από το 97%  των Κυπρίων, οφείλει να είναι ο απώτερος στρατηγικός μας στόχος αν επιθυμούμε η λύση του Κυπριακού να είναι πορεία ελευθερίας και όχι υποδούλωσης. Όπως γράφει και ο Ναβάρο στο παραπάνω απόσπασμα, «ακόμα εκεί εξακολουθεί να βρίσκεται, στο μακρινό ορίζοντα κυκλωμένη από νέφη και σκεπασμένη από ανικανότητες».

*Κελτιβηρία: η περιοχή της Ιβηρίας που κατοικούνταν από τους Κέλτικους λαούς.

Χρίστος Λοϊζου, ΚΠΕ – ΠΟΛ 1ο

                                                        





15 Ιανουάριος, 2017

163404_1797586856635_1148642173_32132948_1691182_n
«Εμπρός Κύπριοι! Όλοι εις τας επάλξεις διά την μάχην του Δημοψηφίσματος διά την εθνικήν αποκατάστασίν μας. Δια την ένωσιν με την αθάνατον Μητέρα Ελλάδα. Ο δίκαιος Θεός, οστίς εδημιουργησε τον άνθρωπον διά να ζη ελεύθερος, είναι βοηθός και παραστάτης του αγώνος μας.
Ζήτω η Ένωσις»
15 Ιανουαρίου 1950 η Εκκλησία της Κύπρου διοργανώνει του περίφημο Ενωτικό Δημοψήφισμα και καλεί τον Λαό της Κύπρου να υπογράψει για την Ένωση της Κύπρου με την Μητροπολιτική Ελλάδα.
Ο πόθος των Ελλήνων της Κύπρου για την Ένωση ξεκινά από πολύ πιο παλιά και εκδηλώνεται μαζικά για πρώτη φορά από τα Οκτωβριανά του 1931 όταν έγινε εκείνη η περίφημη λαική εξέγερση ενάντια στην αποικιακή κυβέρνηση της Αγγλίας. Οι Κύπριοι δεν τα έβαλαν κάτω και στις 15 του Ιανουαρίου το 1950 υπογράφουν και επίσημα, πλέον, την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Έτσι, οι Κύπριοι δείχνουν τις προθέσεις τους οι οποίες δεν ήταν άλλες από τον διαρκή αγώνα για την επίτευξη του πόθου τους: την Ένωση με την Μάνα τους, την Μητέρα των πολιτισμών, την Ελλάδα.

Πολλές φορές βλέπουμε σε φωτογραφίες ηρωικά συνθήματα στους τοίχους και σε πανό “Την Ελλάδαν θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες”, “Ελλάς Κύπρος Ένωσις”, “Ζήτω η ΕΟΚΑ”, “Ένωσις ή Θάνατος” δείχνοντας ότι ο στόχος των Κυπρίων ήτο η Ένωση και μόνο.

Ένα ντοκουμέντο το οποίο είναι σημαντικό να θυμόμαστε τόσο εμείς αλλά πιο πολύ τα ανθενωτικά σημερινά φερέφωνα τα οποία καθυβρίζουν τον Ιερό πόθο των Κυπρίων αναφέρουμε πιο κάτω: «Οι υγιείς σοσιαλιστικές μας αρχές δεν μας εμποδίζουν αλλά περισσότερο μας επιβάλλουν στο να επιμένουμε στην ύπαρξη ενός και μόνο Εθνικού Προγράμματος για όλες τις οργανώσεις και παρατάξεις στον αγώνα για Εθνική Αποκατάσταση». Έτσι αντιμετώπιζε το Κυπριακό τότε η Κ.Ε του ΑΚΕΛ που υπήρξαν φανατικοί υποστηρικτές του δημοψηφίσματος και της ΕΝΩΣΗΣ!

aekl enosis5

Δίνουμε πίστη στους αγώνες των προγόνων μας για το ιερό Ιδεώδες και αναζωπυρώνουμε την φλόγα της Ένωσης στης καρδιές μας. Μακριά από ξένα συμφέροντα και με ορθό πολιτικό λόγο ορθώνουμε το λάβαρο του αγώνα για Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – Ένωση. Γιατί μόνο έτσι η Κύπρος θα μπορεί να είναι κατοχυρωμένη και ασφαλισμένη από ξένη παρέμβαση και θα είναι ενωμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα όπως την θέλει η Ελληνική της Ιστορία να είναι. Σε μια ξεχασμένη επέτειο αλλά την σημαντικότερη στα χρονικά της κυπριακής ιστορίας θυμόνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι τον πραγματικό πόθο και αγώνα του Λαού της Κύπρου.

Και τι θα γίνει τώρα,
θα σχίσουμε τα παλιά μας τετράδια
που ‘ταν γεμάτα χρωματιστή «Ένωση»,
θα σχίσουμε τα παλιά μας σχολικά τετράδια
που ‘ ταν γεμάτα «Ένωση» διακοσμημένη με γιασεμιά και
λεμονανθούς και μαργαρίτες,
θα σχίσουμε τα παλιά αναγνωστικά των παιδιών μας
με τις ελληνικές σημαίες,
θα πετάξουμε τ’ αγαπημένο αναμνηστικό σκουφί του Γυμνασίου
με την «Ένωση» στο γείσο,
θα πετάξουμε το χάρακά τους
και την τσάντα και τη μπάλα και το ποδήλατο
που ‘γραφαν «Ένωση»;
Αλήθεια, πέστε μου, τι θα γίνει τώρα;

Κώστας Μόντης





16 Νοέμβριος, 2016

akelfasismos-thumb

Στις 15/11 και ώρα 10:15 αποβιβάστηκαν από λεωφορεία που τους μετέφεραν μέχρι το κέντρο της Λευκωσίας μαθητές λυκείου ώστε να συμμετάσχουν στις αντικατοχικές πορείες καταδίκης της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους όπως επιτάσσει κάθε πατριωτικά σκεπτόμενος νους. Στο σημείο αποβίβασης τους, αριθμός φοιτητών της ΑΚΕΛικής παράταξης Προοδευτικής (όπως αναγραφόταν στις φανέλες τους) υποδείκνυαν σχηματίζοντας μια καθορισμένη διαδρομή το δρόμο για την ‘«αντι»κατοχική – ΦιλοΟμοσπονδιακή’ πορεία της κομματοκρατούμενης ΠΟΦΕΝ και ΠΣΕΜ.

Μεταξύ των αποβιβασθέντων μαθητών υπήρχε ένας με διαφορετική φανέλα που δεν είχε ούτε μπλε ούτε κόκκινο. Η έλλειψη κόκκινου στην μπλούζα του 15χρονου ενόχλησε μέλη της ΑΚΕΛικής παράταξης, οι οποίοι ετσιθελικά τον εκδίωξαν ασκώντας του λεκτική (του μιλούσαν έντονα και του φώναζαν) αλλά και σωματική βία (τον έσπρωχναν τον τραβούσαν από την φανέλα). Η δικαιολογία; Επειδή του είπαν πως η φανέλα του προκαλούσε. Τι προκαλούσε “κύριοι” ένα δίστοιχο του (αληθινού αριστερού) Γιάννη Ρίτσου ή η Ελληνική σημαία;; Ενώ στον ίδιο τόπο οι «αριστεροί» του γλυκού νερού έδιωξαν ένα άλλο μαθητή ο οποίος κρατούσε Ελληνική σημαία. Συμπεριφέρονταν ακριβώς όπως οι Άγγλοι Ιμπεριαλιστές και οι Τούρκοι επικουρικοί στους αγωνιζόμενους μαθητές της αδούλωτης γενιάς του ΄55.

Η βία κύριοι δεν είναι απάντηση προς κανένα. Η απρόσκοπτη έκφραση της ατομικής άποψης είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου! Συνοψίζοντας οι εν λόγω “κύριοι” ήταν τέσσερις φοιτητές και περικύκλωσαν ένα μαθητή 15 χρονών… αν είναι ποτέ δυνατόν. Εμείς ως λύση επιλογής, σε αντίθεση με αυτούς τους τυφλωμένους τραμπούκους έχουμε το διάλογο. Τέτοιες μέρες που ο λαός πρέπει να είναι συσπειρωμένος σαν γροθιά πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας αυτό που αποδείχτηκε για ακόμη μια φορά….

Για επίλογο αφήνουμε τα λόγια του μεγάλου (και αληθινού αριστερού) Γιάννη Ρίτσου που ήταν γραμμενα στη μπλούζα του μαθητή και εξόργισαν τους ΑΚΕΛικού φοιτητές «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει, παρά μονάχα μπροστα στους νεκρούς του»!

 

 







afe_linkphoto

oxistinomospondia_giati



efafep_linkphoto

efafep_linkphoto

Κοινωνική Δικτύωση




Κατηγορίες