Η Μάχη στα Σπήλια 11/12/1955 – Ο Αυξεντίου σώζει τον αγώνα και ρεζιλεύει τους Βρετανούς

Το φθινόπωρο του 1955 ήταν ιδιαίτερα θερμό για την Κύπρο. Η ΕΟΚΑ είχε κλιμακώσει τις επιχειρήσεις της, προκαλώντας αναστάτωση τόσο στη βρετανική διοίκηση του νησιού όσο και στην κυβέρνηση του Λονδίνου.

Στις 11 Δεκεμβρίου, ο αρχηγός της οργάνωσης Γεώργιος Γρίβας – Διγενής, μαζί με το πρωτοπαλίκαρο του τον Γρηγόρη Αυξεντίου και 12 ακόμη μαχητές βρίσκονταν σε κρησφύγετο κοντά στο χωριό Σπήλια, ανατολικά της Κακοπετριάς.

Ξαφνικά στο χωριό έφτασαν φορτηγά γεμάτα Βρετανούς στρατιώτες. Ο Αυξεντίου διατάχθηκε από τον Γρίβα να προβεί σε αναγνώριση. Όταν επέστρεψε, μετά από μισή ώρα, ανέφερε ότι εχθρική δύναμη από 200-250 άνδρες κινείτο από τα Σπήλια προς το κρησφύγετο τους. Μαχητές της ΕΟΚΑ, μαζί με τον αρχηγό τους Γεώργιο Γρίβα η κορυφογραμμή βόρεια του χωριού, όπου βρίσκονταν οι άνδρες της ΕΟΚΑ, είχε καλυφθεί από πυκνή ομίχλη.

Ο Αυξεντίου, με λίγους άνδρες, προωθήθηκε σε ρόλο επιτήρησης. Η διαταγή του Γρίβα ήταν να βάλλει κατά του εχθρού μόλις αυτός πλησιάσει, ώστε να ειδοποιηθούν οι υπόλοιποι, οι οποίοι είχαν καταλάβει επίκαιρες θέσεις στην κορυφογραμμή. Στις 15.00 ο Αυξεντίου άνοιξε πυρ όταν οι Βρετανοί τον πλησίασαν στα 20 περίπου μέτρα. Στη συνέχεια εκτόξευσε δύο χειροβομβίδες και επιχείρησε απαγκίστρωση. Οι Βρετανοί, όμως, γεγονός το οποίο αγνοούσαν οι άνδρες της ΕΟΚΑ, είχαν χωριστεί σε δύο τμήματα. Εκτελώντας κυκλωτική κίνηση, προωθήθηκαν και από βορρά προς την κατεύθυνση των Σπηλιών.

Ωστόσο, ο Αυξεντίου συμπτύχθηκε ταχύτατα προς τους υπόλοιπους και όλοι μαζί κατευθύνθηκαν προς την περιοχή της Κακοπετριάς. Ανυποψίαστα τα δύο βρετανικά αποσπάσματα δεν αντιλήφθηκαν ότι το «θήραμα» είχε ξεφύγει. Οι Βρετανοί αλληλοπυροβολήθηκαν! Ερχόμενα από αντίθετη κατεύθυνση και με εξαιρετικά μειωμένη ορατότητα λόγω της ομίχλης, άνοιξαν πυρ το ένα εναντίον του άλλου. Όταν κατάλαβαν το λάθος τους ήταν πλέον αργά. Δεκαπέντε Βρετανοί στρατιώτες κείτονταν νεκροί από πυρά των συμπατριωτών τους. Οι τραυματίες ανέρχονταν σε 37.

Ένα απόρρητο έγγραφο από τη βρετανική διοίκηση της Κύπρου αποδίδει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο το φιάσκο: «Ήταν η πρώτη φορά που τα στρατεύματά μας ήλθαν σε απ’ ευθείας επαφή με τους τρομοκράτες. Χωρισμένα σε δύο φάλαγγες, βάδιζαν με σχέδιο να σχηματίσουν κλοιό. Ενώ όλα έδειχναν ότι ο κλοιός γύρω από τους τρομοκράτες στένευε θανάσιμα, η επιχείρηση εξελίχθηκε ξαφνικά και απροσδόκητα σε αιματηρή τραγωδία. Οι μονάδες μας, ερχόμενες από διαφορετικές κατευθύνσεις, παραπλανήθηκαν από πυρά των τρομοκρατών, που παρενεβλήθησαν στην μέση τους. Μέσα στην ομίχλη που επικρατούσε, συγκρούστηκαν μεταξύ τους… Χάσαμε την ευκαιρία μίας ολοκληρωτικής νίκης, που θα σήμαινε το τέλος της τρομοκρατίας».

Ο ίδιος ο Γρηγόρης Αυξεντίου, σε επιστολή του, περιέγραψε τη μάχη: «Το δικό μου το βιολί (το όπλο μου) δεν πρόκειται ποτέ να πέσει στα χέρια των Κότσιηδων (Άγγλων), εφ’ όσον είμαι ζωντανός. Τώρα που σου γράφω, το έχω στα γόνατά μου και είμαι περήφανος γι’ αυτό, γιατί έπαιξα κάτι όμορφους σκοπούς. Τους έστησα ένα σπουδαίο παιχνίδι, που θα το θυμούνται όσο υπάρχει βρετανικός στρατός. Έβαλα δύο τάγματα και αλληλοσυγκρούστηκαν και γέμισαν την χαράδρα πτώματα και εγώ έφυγα μέσα από τα μάτια τους, κατρακυλιστός, με τον τρόπο που ξέρεις. Δεν πρόφτασα όμως να καλοκάτσω, όπου πάω με κυνηγάει η προδοσία. Και τώρα τρέχω, διαρκώς κυνηγημένος από την προδοσία».

Ωστόσο, παρά τη βρετανική «εμφύλια» σύγκρουση, ο κίνδυνος δεν είχε περάσει για τους Κύπριους μαχητές. Ο Γρίβας με τρεις συναγωνιστές του καταδιώχτηκε από βρετανική περίπολο η οποία διέθετε κυνηγετικά σκυλιά. Οι αντάρτες καλύφθηκαν στα πυκνά φυλλώματα με το χέρι στη σκανδάλη. Άποψη του χωριού Σπήλια.

Κάποια στιγμή Βρετανοί στρατιώτες βρέθηκαν ελάχιστα μέτρα από τον αρχηγό της ΕΟΚΑ, αλλά δεν τον αντιλήφθηκαν. Λίγο μετά τις 17.00 οι Βρετανοί εγκατέλειψαν την καταδίωξη λόγω του σκότους. Το τελευταίο ωστόσο από σύμμαχος έγινε εχθρός για τους αντάρτες, καθώς κινδύνευαν να τσακιστούν στους γκρεμούς. Περπάτησαν προσεκτικά, σχεδόν όλη τη νύχτα, πιασμένοι χέρι χέρι.

Λίγο πριν από το χάραμα, ο Διγενής και οι τρεις αντάρτες του έφθασαν στο χωριό Κακοπετριά. Εκεί στάθμευαν 150 Βρετανοί στρατιώτες οι οποίοι δεν αντιλήφθηκαν την παρουσία τους. Η προδοσία και η τιμωρία Στις 15 Δεκεμβρίου ο αρχηγός της ΕΟΚΑ και τέσσερις αντάρτες κρύβονταν σε μια οικία της Κακοπετριάς, σε οικογένεια της απόλυτης εμπιστοσύνης τους.

Αργά το βράδυ έφθασε στο σπίτι ο γιος της οικογένειας, ο οποίος εργαζόταν σε βρετανική στρατιωτική βάση, αλλά επιπλέον ήταν πληροφοριοδότης των Βρετανών. Ο Διγενής και οι άνδρες του αναχώρησαν τα μεσάνυχτα για το χωριό Γαλάτα. Τα χαράματα το χωριό γέμισε Βρετανούς οι οποίοι αναζητούσαν με μανία τους «τρομοκράτες». Ο αρχηγός της ΕΟΚΑ όμως και οι άνδρες του πρόλαβαν να κρυφτούν στα γειτονικά υψώματα. Ο νεαρός Κύπριος είχε προδώσει και θα πλήρωνε γι’ αυτό. Δολοφονήθηκε από εκτελεστή της ΕΟΚΑ στη Λεμεσό. Σύμφωνα με τον Γρίβα, οι γονείς του προδότη αρνήθηκαν να τον συγχωρέσουν και συναίνεσαν στην εκτέλεσή του. Η μάχη στα Σπήλια αποτέλεσε έναν θρίαμβο για την ΕΟΚΑ. Ωστόσο, η οργάνωση υπέστη μια σημαντική απώλεια. Συνελήφθη τραυματισμένος ο αρχηγός των αντάρτικων ομάδων Πιτσιλιάς, Ρένος Κυριακίδης.

Απέμενε το ερώτημα πώς οι Βρετανοί έφθασαν στο κρησφύγετο στα Σπήλια. Σύντομα απαντήθηκε. Τη θέση των ανταρτών είχε προδώσει ο δασοφύλακας Κώστας Ζαβρός. Η νέμεσις ήρθε με την εκτέλεσή του από μαχητές της οργάνωσης. Στην τσέπη του σακακιού του νεκρού βρέθηκαν τα «αργύρια» της προδοσίας, μια βρετανική επιταγή 400 λιρών, την οποία δεν είχε προλάβει να εξαργυρώσει.

Νίκος Γιαννόπουλος ιστορικός, πηγή: http://www.mixanitouxronou.gr

ΤΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥΣ Η ΜΙΣΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ

34 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους της 15ης Νοεμβρίου 1983. Η Τουρκία στην προσπάθειά της να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα που δημιούργησε επί του εδάφους με την βάρβαρη εισβολή της στην Κύπρο το 1974, ιδρύει την παράνομη αποσχιστική οντότητα που de facto κρατά την πατρίδα μας διχοτομημένη. Με πρωτεργάτες τον Ραούφ Ντεντκάς και την Τουρκική κυβέρνηση, η Τουρκική πλευρά αμφισβητεί τη νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και προχωρεί σε προσπάθειες νομιμοποίησης των εγκλημάτων που διέπραξε το 1974 και πρωτίτερα.

Στις 18 Νοεμβρίου 1983, μετά την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους ο Ραούφ Ντενκτάς στο Σ.Α του Ο.Η.Ε στη Νέα Υόρκη διαμηνύει τα ακόλουθα: «Για εμάς δεν υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία, η κυβέρνηση στο νότο εκπροσωπεί τους Ελληνοκυπρίους, η κυβέρνηση στο βορρά εκπροσωπεί τους Τουρκοκύπριους και προτείνουμε στην Ελληνοκυπριακή πλευρά να καθίσει στο τραπέζι για να εγκαθιδρύσουμε ένα Διζωνικό Δικοινοτικό Ομοσπονδιακό σύστημα…»

Οι Τουρκικοί στόχοι λοιπόν υπήρξαν διαχρονικοί και ξεκάθαροι. Για εμάς το δίκαιο δεν μπορεί να παραγραφεί. Οποιαδήποτε προσπάθεια αναγνώρισης ή αναβάθμισης του ψευδοκράτους αποτελεί παράλληλα προσπάθεια νομιμοποίησης των εγκλημάτων και των τετελεσμένων που δημιούργησε η Τουρκία στην Κύπρο. Για αυτό το λόγο και είμαστε κάθετα αντίθετοι σε οποιαδήποτε συμφωνία στη βάση της τουρκογενούς και αντιδημοκρατικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Καθοδηγητικός φάρος των αγώνων μας είναι ο διαχρονικός πόθος του Κυπριακού λαού για Λευτεριά και Επιστροφή. Αρνούμαστε να ξεχάσουμε, ο Πενταδάκτυλος μας καρτερεί βουβός με το πανί της ντροπής που τον βαραίνει, να μας θυμίζει έτσι καθημερινά το χρέος μας.

Γραφείο Τύπου Ανεξάρτητης Φοιτητικής ΕΠΑΛξης Πανεπιστημίου Κύπρου 15/11/2017

 

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ 29/10

Είναι μία από τις πιο μαύρες σελίδες της τραγωδίας του 1974. Η μάνα που περιμένει καρτερικά να ακούσει τί απέγινε το παιδί της τόσα χρόνια μετά τη βάρβαρη Τουρκική εισβολή.

Ως Α.Φ ΕΠΑΛξη δηλώνουμε την απαίτηση όπως η πολιτεία φροντίσει για την εξακρίβωση της τύχης όλων των αγνοουμένων αδελφών μας. Ο Θεός ας αναπαύσει τις ψυχές όσων αποδεδειγμένα έπεσαν μαχόμενοι ή δολοφονήθηκαν από τα βάρβαρα Τουρκικά στρατεύματα. Το δράμα των αγνοουμένων είναι μια υπενθύμιση για όλους μας, πως ο αγώνας για λευτεριά είναι χρέος και καθήκον.

Παιδί με μια φωτογραφία του Κυριάκου Χαραλαμπίδη

«Παιδί με μια φωτογραφία στο χέρι

με μια φωτογραφία στα μάτια του βαθιά

και κρατημένη ανάποδα με κοίταζε.

Ο κόσμος γύρω του πολύς·

κι αυτό είχε στα μάτια του μικρή φωτογραφία,

στους ώμους του μεγάλη και αντίστροφα– στα μάτια του μεγάλη,

στους ώμους πιο μικρή, στο χέρι του ακόμα πιο μικρή.

Ήταν ανάμεσα σε κόσμο με συνθήματα

και την κρατούσε ανάποδα· μου κακοφάνη.

Κοντά του πάω περνώντας

πινακίδες αγαπημένων

είτε αψίδες και φωνές

που ’χαν παγώσει και δεν σάλευε καμιά.

Έμοιαζε του πατέρα του η φωτογραφία.

Του τήνε γύρισα ίσια κι είδα

πάλι τον αγνοούμενο με το κεφάλι κάτω.

Όπως ο ρήγας, ο βαλές κι η ντάμα

ανάποδα ιδωμένοι βρίσκονται ίσια,

έτσι κι αυτός ο άντρας ιδωμένος ίσια

γυρίζει ανάποδα και σε κοιτάζει.»

1η Οκτωβρίου 2017 – Μέρα προβληματισμού και οι αμετακίνητοι στόχοι μας

Η 1η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως η μέρα εορτασμού της Κυπριακής ανεξαρτησίας, όπως προέκυψε μετά από τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου. Οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου έγιναν αποδεκτές από την Ελλαδική και Κυπριακή ηγεσία καθώς και από την Βρετανική και Τουρκική μετά από προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού, αφού το θέμα αυτοδιάθεσης του Κυπριακού λαού και Ένωσης με την Ελλάδα είχε τεθεί πλέον πιο δυναμικά από ποτέ με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Οι συμφωνίες τερμάτισαν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και έβαλαν την Κύπρο σε μια νέα φάση, την οποία όμως το σύνολο του Κυπριακού Ελληνισμού αποδέκτηκε ως μεταβατικό στάδιο προς τον τελικό στόχο, την Ένωση.

Η Τουρκική επεκτατική πολιτική όμως, σε συνδυασμό με τραγικά λάθη και μικροπολιτικές σκοπιμότητες της ηγεσίας της δικής μας πλευράς, οδήγησε την κατάσταση στην Κύπρο στο σημείο όπου η ανεξαρτησία του ΄60 εκλαμβάνεται σαν μεταβατικό στάδιο της ομοσπονδοποίησης της Κύπρου (με τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της Τουρκικής κατοχής και ό,τι άλλο συνεπάγεται) και εν τέλη τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου από την Τουρκία. Βέβαια, όπως διατυπώνει και η Τουρκική στρατηγική, πρώτη προϋπόθεση αποτελεί η εγκατάλειψη του αιτήματος της Ένωσης από τους Έλληνες της Κύπρου.

Και φτάνουμε στο σήμερα! Η εγκατάλειψη του αιτήματος της Ένωσης από την πλευρά μας, υλοποίησε εν μέρει το πρωτο στάδιο της Τουρκικής στρατηγικής στην Κύπρο, ενώ έθρεψε τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας. Στις σημερινές προσπάθειες λύσης του Κυπριακού, σαφώς και η διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελεί απαραβίαστη γραμμή, αφού η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα νομικά μας όπλα. Ωστόσο για εμάς, λύση και δικαίωση για την Κύπρο θα έλθει μόνο μετά την εκπλήρωση του προαιώνιου εθνικού μας πόθου. Για εμάς ο στρατηγικός στόχος στο πλαίσιο της Απελευθέρωσης και της επίλυσης του Κυπριακού παραμένει η Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Το όραμα του Ευαγόρα, του Γρηγόρη, του Μάτση, του Πετράκη και τόσων άλλων ηρώων που πότισαν το δέντρο της λευτεριάς με το αίμα τους, είναι η πιο δίκαιη και αληθινή λύση του Κυπριακού.

Η εθνική μας αποκατάσταση λοιπόν, ακόμα και αν δεν το θέλει η Τουρκία, ακόμα και αν μικροπολιτικές σκοπιμότητες ορισμένων της «δικής μας πλευράς» θέλουν να την βαφτίζουν «ουτοπική», «ακραία» κλπ. οφείλει να παραμένει ο σταθερός μας στόχος!

Γραφείο Τύπου Ανεξάρτητης Φοιτητικής ΕΠΑΛΞΗΣ Πανεπιστημίου Κύπρου, 1/10/2017

 

Παρουσία στο μηνμόσυνο των ηρωομαρτύρων ΤΑΣΟΥ ΙΣΑΑΚ και ΣΟΛΩΜΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ

Παρόντες και φέτος οι αυτόνομοι φοιτητές των παρατάξεων του ΕΦΑΕΦΠ στο μνημόσυνο των ηρωομαρτύρων Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού. Η μνήμη των ηρωομαρτύρων μας, δείχνει σε όλο τον κόσμο το πραγματικό πρόσωπο του Τούρκου εισβολέα αλλά πρώτα απ΄όλα σε εμάς τους ίδιους τον πραγματικό δρόμο της ελευθερίας και της αρετής!

ΙΣΑΑΚ – ΣΟΛΩΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ